By Yvonne 03 Nov, 2017
Toen ik drie jaar geleden met mijn PhD begon wist ik al dat wetenschappelijke artikelen schrijven niet mijn sterkste kant was. Ik hikte tegen de lege pagina aan, kon de juiste woorden niet vinden en wist niet hoe ik moest opbouwen. Dus een van de eerste dingen die ik deed was me opgeven voor een schrijfweek: een week met een groep mensen en een schrijfcoach in een bos in Ommen. Geen afleiding, wel feedback en groepsdruk. Inmiddels gaat het me al een stuk beter af, maar met studenten die binnen komen lopen met vragen, meetings die de dag in stukken breken en gezellige collega's is het soms lastig om de focus te vinden. Ik heb de tijd nodig en moet me terug kunnen trekken in mijn eigen bubbel. Schrijven gebeurt dus meestal op de dagen dat ik thuis werk, maar met een dag per week vordert het niet zo vlot. Dus toen een collega voorstelde om onszelf met een klein groepje een midweek op te sluiten om te schrijven in een huisje met zo min mogelijk afleiding, was ik helemaal voor.

Het werd een groepje van vier in een huisje in Doornspijk. Allemaal met ons eigen onderzoek en ons eigen schrijfdoel voor de week. Elke ochtend werd er hardgelopen en de rest van de dag werd er geconcentreerd gewerkt met het geloei van koeien op de achtergrond. De avonden waren ontspannen, want behalve zorgen voor eten hoefde er helemaal niets. Het behaalde schrijfdoel en een nieuw to do-lijstje zorgen voor een voldaan gevoel en frisse moed . Als bonus kreeg ik het bericht dat mijn eerste paper geaccepteerd is voor publicatie, dus dansde ik een dansje door de kamer, dronk er een biertje op en  wacht er in Wageningen een fles champagne. Proost.
By Yvonne 30 Oct, 2017
I could move to a small town
And become a waitress
Say my name was Stacy
And I was figuring things out
By Yvonne 20 Oct, 2017

Het weekend na mijn operatie stapte ik in het vliegtuig richting een congres in Freiberg (Sachsen). In het kader van de efficiënte planning had ik bedacht dat ik namelijk prima kon luisteren met één functionele arm. Het dagje vrij in Freiberg ging half op aan ziekjes zijn, maar de andere helft van de dag was ruim voldoende tijd om het stadje te verkennen. Vijf dagen een appartement delen met twee collega’s, drie dagen luisteren en ruim een uur naast je poster staan die amper bekeken wordt. Vooral het eerste bleek vermoeiend. Ik liep constant op mijn tenen en trok me zoveel mogelijk terug in mijn eigen bubbel. Sommige collega’s zijn nou eenmaal niet bestemd om meer te worden dan dat. Direct na het congres pakte ik een trein naar Dresden. Nu ik er toch was, wilde ik die stad ook wel eens bekijken. Het is een interessante stad, waar de Neustadt hip en eigenlijk oud is en de Altstadt stiekem nieuwer, maar wel mooi is. Ik dronk thee in het zonnetje op terrasjes, kocht een leuk jurkje en wandelde tot mijn voeten moe waren. Met alle gemakken binnen looptafstand (in de vakantiemodus), leuke winkeltjes en mijn mogelijkheid om voor local aangezien te worden, vond ik ook deze Duitse stad aangenaam.

By Yvonne 13 Oct, 2017

In Parijs werd duidelijk hoe vermoeid ik eigenlijk was, dus nam ik na terugkomst toch een paar dagen vrij. De experimenten die af moesten kwamen af en ik liet de boel netjes achter. Ik zou tenslotte tot vier weken niet kunnen werken. Vervelend, maar ook een moment van rust. Ik trok de deur van mijn kantoor achter me dicht met gevoelens van lichte euforie, opluchting en toenemende stress. Na het eerste biertje op het bruiloftsweekend van een vriendin begon de ontspanning. De biertjes bij het kampvuur, het campingleven, de prachtige ceremonie, dansjes en drankjes lieten me in het nu leven. Zondag sloten mijn kater en ik het weekend af met de Dam tot Damloop. Vorig jaar had ik deze moeten missen door een blessure, dus hij stond nog op mijn verlanglijstje. Dat het een dag voor de operatie was, maakte het des te specialer. Ik zou tenslotte een week of zes niet kunnen hardlopen. Door wat verschuivingen was de planning was de timing weliswaar niet ideaal, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor de verandering lukte me het om me niet bezig te houden met de tijd die ik liep. Ik keek om me heen, genoot van het feestje in de straten en high-five-de ieder kind dat daar op stond te wachten. Het was zwaar maar leuk. De avond ging op aan het verschonen van mijn bed, stofzuigen, afwassen, nagels knippen. Dat zou ik tenslotte ook zo’n vier weken niet kunnen.

Niets bleek minder waar. Na twee dagen typte ik met twee handen. Na drie dagen fietste ik naar het station. Na vier dagen meldde ik me weer beter. En na twee weken liep ik de singelloop. Het was een feestje! Met slecht een klein nadeel: de beoogde rustperiode was er niet en dus loop ik nu ietwat achter de feiten aan.

By Yvonne 30 Sep, 2017

Waar ik de vorige keer mijn schouderoperatie gewoon zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben, plande ik hem dit keer zorgvuldig, maanden van tevoren en om mijn werk heen. Ik had een missie: deze set experimenten moesten voor de operatie klaar zijn. De missie startte in februari en vanaf juni werd het een sprint, waarin ik eigenlijk geen dag meer kon missen. De enige onderbreking was een congres in Parijs. Vijf dagen luisteren, 15 minuten presenteren en het al snel opgeven om te kunnen netwerken. Het congres was met 4500 aanwezigen in 13 parallelle sessies nogal gigantisch. En toch was het aantal presentaties waar ik echt iets aan had niet zo talrijk. En dus kneep ik er af en toe tussenuit om toerist te zijn. Aangezien ik de standaard attracties al wel gezien had, besloot ik die vooral te mijden. In plaats daarvan slenterde ik door Marais, per ongeluk toch langs de Notre Dame en liep ik hard door het 13e arrondissement. Om vervolgens terug te fietsen langs het Louvre en de Eiffeltoren en daar toch maar even te stoppen voor een foto. Een lunchpauze kon mooi benut worden om even naar de Fondation Louis Vuitton te gaan. Hoewel Parijs zeker niet mijn favoriete stad is, was het fijn om even in een andere omgeving te zijn. Grote zus had besloten me op te komen halen en dus wandelden we zaterdag samen door Parijs en bleken we, onderweg naar huis, zowat de hele zondag nodig te hebben voor de tuinen van Versaille. Zus heeft een neus voor bijzondere plekjes en neemt de tijd om dingen echt te bekijken. Dus ik kwam op plekken waar ik anders nooit zou zijn geweest, kreeg meer rust in mijn hoofd en keek met een open blik naar fonteinen en andere schouwspelen.

By Yvonne 23 Sep, 2017

Ik schreef al zo vaak over mijn schouder. Ik noemde het ‘The Never Ending Story’ , typte meerdere malen dat het nu echt klaar was , hoopte , wanhoopte , accepteerde, of probeerde mezelf er van te overtuigen dat ik dat deed. En hier zijn we weer. Het laatste hoofdstuk is nu echt aangebroken.

Afgelopen maandag ging ik voor de tweede keer onder het mes. De vorige keer was alles dat stuk was netjes gemaakt. Dat was nogal veel werk, wat leidde tot een vrij lange periode waarin mijn arm gefixeerd werd, wat dan weer leidde tot een grote kans dat dingen gingen verkleven. En dat gebeurde dus ook. De ‘6 tot 9 maanden herstel’ werden er 12 tot 15, om na 22 maanden te concluderen dat het zonder tweede operatie niet beter ging worden dan het op dat moment was. En dat betekende een bewegingsbeperking. In sommige bewegingen bijna niet merkbaar, in andere bewegingen miste ik zo’n 40%, met klachten in elleboog en pols en regelmatige hoofdpijn tot gevolg. Om over mogelijkheden om te sporten nog maar te zwijgen. De keuze om voor een tweede operatie te gaan was dus ook niet zo lastig, ook al is er geen optimaal resultaat gegarandeerd.

Er werd me verteld dat het herstel veel sneller zou gaan. De operatie was dit keer oppervlakkig, snel en simpel en dus zou ik binnen 1 tot 4 weken weer kunnen typen. Jaja, dacht ik. Eerst zien, dan geloven. Maar typen deed ik na twee dagen alweer. Fietsen na drie. Ik kan nu na 5 dagen al net zo veel als vorige keer na 2,5 maand. En dus is deze hele week een feestje. Dit zegt nog niets over hoeveel functie ik uiteindelijk terug krijg, maar het ongemak is nu ook niet zo groot. Voor ‘beter dan het was’ kan ik dit beetje onhandigheid nog wel aan.

Weer typ ik dat dit het laatste hoofdstuk is en ditmaal kan het bijna niet anders dan waar zijn. Hoe lang het hoofdstuk wordt weet ik niet, maar dit is het. Ik ga herstellen van de operatie, zien wat het eindpunt is en daar moet ik het mee doen. Als dat geen motivatie is om braaf mijn oefeningen te doen..

By Yvonne 14 Aug, 2017

Twee papers die bijna klaar zijn, experimenten die nog voor een bepaalde datum gedaan moeten zijn, een student in de afrondende fase, twee congressen met bijbehorende voorbereiding, volgende maand twee nieuwe studenten en weigeren mijn sociale leven op te geven. Slapen doe ik in het weekend wel.

Het was drie weken knallen. Je zou zeggen dat ik er aan gewend raak, aan de momenten van piekbelasting. En dat is ook wel zo; ik blijf steeds rustiger onder de druk. Maar aan de andere kant wordt het effect achteraf er nog niet minder op. Zodra de heftigste druk weg is, zijn mijn productiviteit en motivatie ook even ver te zoeken. Dan voel ik me moe en ben ik mijn ritme kwijt. Dat trekt wel weer bij, maar het duurt even. Misschien logisch, maar het is een beetje te extreem en bovendien niet handig; de experimenten lopen nog, de voorbereidingen voor een van de congressen en de nieuwe studenten moeten nog. Het enige verschil is dat ik er alleen even niet constant aan herinnerd word. De makkelijkste manier om van het vermoeide gevoel af te komen is hetzelfde stressniveau oproepen. Alles of niets. Nu inzetten graag. Het lijkt me niet de beste manier. Een middenweg vinden wel, maar dat is een stuk lastiger. Dus ik probeer mezelf weer rustig op te starten en een steady niveau te vinden. Dat lukt.

Tot het volgende piekmoment.

By Yvonne 20 Jul, 2017
Zus woont tegenwoordig part-time in Vlissingen. Eigenlijk al best wel een tijdje, maar ik was nog niet langs geweest en dat werd dus hoog tijd.

Het weekend begon later dan gepland, wat nogal wat stress opleverde. Maar verplicht ontspannen tijdens de drie uur durende treinreis, de fijne mensen, het uitwaaien en de gezelligheid compenseerden dat volledig. Helaas moest ik zaterdagavond alweer terug, de volgende keer blijf ik langer.
By Yvonne 03 Jul, 2017

Koningsnacht rond een uur of 2, met onze - denk ik- vierde halve liter weizener voor onze neus, wordt me verteld dat het leuk lijkt om eens met mij op vakantie te gaan. Ze gaan met een groep naar Berlijn. Of ik mee ga. Ik probeer mijn planning voor mijn geest te halen en denk te weten dat het wel past. Me ervan bewust dat ik wellicht niet meer helemaal mijn agenda voor de komende twee maanden paraat heb, hou ik nog even een slag om de arm. Vier dagen later heb ik geboekt.

Hoewel de groep bestaat uit mensen die ik de laatste jaren uit het oog heb verloren, weet ik waar ik aan toe ben. Ik weet dat het een weekend wordt waarin alles mag en niets moet. Van de stad genieten, gezellig samen een drankje doen en verder zien wie waar zin in heeft.

Zeven mensen die op dezelfde dag op vier verschillende momenten aan kwamen, op drie verschillende dagen weer weg gingen en op twee verschillende plekken sliepen. Een bij elkaar geraapt zooitje, maar wat was het fijn. Bijslapen deed ik niet, ontspannen des te meer. Vriendschappen ophalen ook. Het voelde als thuiskomen, dik 600 kilometer van huis.

By Yvonne 13 Jun, 2017

Ik sta starend voor het halflege vriesvak. De Ben & Jerry’s is kennelijk hard gegaan deze week. Tussen de nieuwe smaken en het ontbreken van mijn favorieten sta ik er besluiteloos bij. Het is half 8, ik kom vanuit mijn werk, op de fiets, in de trein, en dus heb ik muziek op mijn oren. Alsnog hoor ik de opmerking achter me over hoe lekker het ijs wel niet is. Gericht naar mij. Ik verontschuldig me voor het in de weg staan, met mijn ijsdilemma. Dat blijkt echt helemaal niet de reden te zijn geweest om me aan te spreken. Het gesprek gaat verder over smaken ijs en dat je betaalt voor de kwaliteit die je krijgt. De man bespeurt stress op mijn gezicht. Waarom ik hem gerust stel dat dat waarschijnlijk meer te maken heeft met het net uit mijn werk komen dan met het dilemma van het moment. De man leert dat ik een PhD doe, waarop hij direct zegt ‘ maar als je een PhD doet, kun je toch geen stress hebben ?’ Ik denk dat de verbazing van mijn gezicht spat. Snel voegt hij er aan toe ‘ tenzij je in je laatste maand zit ’. Ik leg hem kort uit dat de stress al eerder begint. De data moet tenslotte al een stuk eerder binnen zijn, anders heb je niets om over te schrijven. Ik verzeker hem dat de collega’s een grote steun zijn in stressvolle tijden.

Ik heb een smaak gekozen en we gaan allebei onze eigen weg naar de kassa. Ik moet glimlachen. Soms nemen we een uur lang koffiepauze. We hebben acht weken aan vakantiedagen per jaar. Niemand maalt er om hoe laat we ’s ochtends binnen stappen. Eind vorige week gooiden we alle stress op tafel tijdens een spontane wat-een-week-ik-heb-bier-verdiend -borrel. Gisteren hadden we een lange autorit waarin er besproken werd wat de tactieken zijn om met de oorzaken van de stress om te gaan. Vanochtend was ik het luisterend oor en de schouder.

Het is geen baan, het is geen studie. Je hebt veel vrijheid, maar soms toch eigenlijk misschien wel helemaal niet. Het is een geweldige kans om veel te leren, maar de leerschool is vaak wel keihard. Het is moeilijk het te begrijpen als je niet zelf in de situatie zit. Twee jaar lang liep ik tussen de PhD’s en hoorde ik de verhalen uit eerste hand. Maar zelfs dan is het niet helemaal te bevatten. Zoals het nu nog niet te bevatten is, wat iemand in de laatste weken doormaakt. En dat is okay, alleen soms best lastig in de relaties met de mensen om je heen.

More Posts
Hallo,
Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

Follow
Share by: