By Yvonne 14 Aug, 2017

Twee papers die bijna klaar zijn, experimenten die nog voor een bepaalde datum gedaan moeten zijn, een student in de afrondende fase, twee congressen met bijbehorende voorbereiding, volgende maand twee nieuwe studenten en weigeren mijn sociale leven op te geven. Slapen doe ik in het weekend wel.

Het was drie weken knallen. Je zou zeggen dat ik er aan gewend raak, aan de momenten van piekbelasting. En dat is ook wel zo; ik blijf steeds rustiger onder de druk. Maar aan de andere kant wordt het effect achteraf er nog niet minder op. Zodra de heftigste druk weg is, zijn mijn productiviteit en motivatie ook even ver te zoeken. Dan voel ik me moe en ben ik mijn ritme kwijt. Dat trekt wel weer bij, maar het duurt even. Misschien logisch, maar het is een beetje te extreem en bovendien niet handig; de experimenten lopen nog, de voorbereidingen voor een van de congressen en de nieuwe studenten moeten nog. Het enige verschil is dat ik er alleen even niet constant aan herinnerd word. De makkelijkste manier om van het vermoeide gevoel af te komen is hetzelfde stressniveau oproepen. Alles of niets. Nu inzetten graag. Het lijkt me niet de beste manier. Een middenweg vinden wel, maar dat is een stuk lastiger. Dus ik probeer mezelf weer rustig op te starten en een steady niveau te vinden. Dat lukt.

Tot het volgende piekmoment.

By Yvonne 20 Jul, 2017
Zus woont tegenwoordig part-time in Vlissingen. Eigenlijk al best wel een tijdje, maar ik was nog niet langs geweest en dat werd dus hoog tijd.

Het weekend begon later dan gepland, wat nogal wat stress opleverde. Maar verplicht ontspannen tijdens de drie uur durende treinreis, de fijne mensen, het uitwaaien en de gezelligheid compenseerden dat volledig. Helaas moest ik zaterdagavond alweer terug, de volgende keer blijf ik langer.
By Yvonne 03 Jul, 2017

Koningsnacht rond een uur of 2, met onze - denk ik- vierde halve liter weizener voor onze neus, wordt me verteld dat het leuk lijkt om eens met mij op vakantie te gaan. Ze gaan met een groep naar Berlijn. Of ik mee ga. Ik probeer mijn planning voor mijn geest te halen en denk te weten dat het wel past. Me ervan bewust dat ik wellicht niet meer helemaal mijn agenda voor de komende twee maanden paraat heb, hou ik nog even een slag om de arm. Vier dagen later heb ik geboekt.

Hoewel de groep bestaat uit mensen die ik de laatste jaren uit het oog heb verloren, weet ik waar ik aan toe ben. Ik weet dat het een weekend wordt waarin alles mag en niets moet. Van de stad genieten, gezellig samen een drankje doen en verder zien wie waar zin in heeft.

Zeven mensen die op dezelfde dag op vier verschillende momenten aan kwamen, op drie verschillende dagen weer weg gingen en op twee verschillende plekken sliepen. Een bij elkaar geraapt zooitje, maar wat was het fijn. Bijslapen deed ik niet, ontspannen des te meer. Vriendschappen ophalen ook. Het voelde als thuiskomen, dik 600 kilometer van huis.

By Yvonne 13 Jun, 2017

Ik sta starend voor het halflege vriesvak. De Ben & Jerry’s is kennelijk hard gegaan deze week. Tussen de nieuwe smaken en het ontbreken van mijn favorieten sta ik er besluiteloos bij. Het is half 8, ik kom vanuit mijn werk, op de fiets, in de trein, en dus heb ik muziek op mijn oren. Alsnog hoor ik de opmerking achter me over hoe lekker het ijs wel niet is. Gericht naar mij. Ik verontschuldig me voor het in de weg staan, met mijn ijsdilemma. Dat blijkt echt helemaal niet de reden te zijn geweest om me aan te spreken. Het gesprek gaat verder over smaken ijs en dat je betaalt voor de kwaliteit die je krijgt. De man bespeurt stress op mijn gezicht. Waarom ik hem gerust stel dat dat waarschijnlijk meer te maken heeft met het net uit mijn werk komen dan met het dilemma van het moment. De man leert dat ik een PhD doe, waarop hij direct zegt ‘ maar als je een PhD doet, kun je toch geen stress hebben ?’ Ik denk dat de verbazing van mijn gezicht spat. Snel voegt hij er aan toe ‘ tenzij je in je laatste maand zit ’. Ik leg hem kort uit dat de stress al eerder begint. De data moet tenslotte al een stuk eerder binnen zijn, anders heb je niets om over te schrijven. Ik verzeker hem dat de collega’s een grote steun zijn in stressvolle tijden.

Ik heb een smaak gekozen en we gaan allebei onze eigen weg naar de kassa. Ik moet glimlachen. Soms nemen we een uur lang koffiepauze. We hebben acht weken aan vakantiedagen per jaar. Niemand maalt er om hoe laat we ’s ochtends binnen stappen. Eind vorige week gooiden we alle stress op tafel tijdens een spontane wat-een-week-ik-heb-bier-verdiend -borrel. Gisteren hadden we een lange autorit waarin er besproken werd wat de tactieken zijn om met de oorzaken van de stress om te gaan. Vanochtend was ik het luisterend oor en de schouder.

Het is geen baan, het is geen studie. Je hebt veel vrijheid, maar soms toch eigenlijk misschien wel helemaal niet. Het is een geweldige kans om veel te leren, maar de leerschool is vaak wel keihard. Het is moeilijk het te begrijpen als je niet zelf in de situatie zit. Twee jaar lang liep ik tussen de PhD’s en hoorde ik de verhalen uit eerste hand. Maar zelfs dan is het niet helemaal te bevatten. Zoals het nu nog niet te bevatten is, wat iemand in de laatste weken doormaakt. En dat is okay, alleen soms best lastig in de relaties met de mensen om je heen.

By Yvonne 25 May, 2017

Van tevoren deed ik een beetje zielig. Ik vertelde er wel eerlijk bij dat het ergens mijn eigen keuze was, maar ik oogstte het medelijden met genoegen. Ik werd vrolijk van het fietstochtje naar het station; eindelijk een keer niet bijna aangereden onderweg. Ik stuurde nog een foto van de lege treincoupé via de familie-app. Wat een heerlijke rust.

Werken op Hemelvaartsdag.  'Weekendregels zijn van toepassing.'  Ik mag bijna niets doen in het lab, waardoor ik eigenlijk binnen een kwartier wel weer klaar ben hier. Maar ja, dan ben ik er toch al en kan ik er net zo goed een hele dag van maken. Ik stond makkelijk op, dus ik was vroeg en voorzag een productieve dag. Geen student die drie keer binnen komt lopen, geen kantoorgenoten, dus in mijn eigen bubbel en schrijven maar.

Weekendregels . Het gebouw opent om 9 uur. Daar zit ik dan met mijn goede gedrag. Vanaf half 9 te wachten tot de deur open gaat. Als een kind voor de deuren van een pretpark. Maar dan alweer bijna in slaap gesust door het zonnetje.

By Yvonne 14 May, 2017

Het is nogal wat de afgelopen dagen, weken, maanden misschien wel. Er gebeurt veel, zowel positief als negatief. En sommige positieve dingen spatten als zeepbellen uiteen. Ervaringen en inzichten op verschillende vlakken buitelen over elkaar heen in mijn hoofd. Puzzelstukjes vallen op zijn plaats, maar ik lijk de hoekstukjes nog te missen. Dat is misschien ook niet gek, want het kan niet allemaal tegelijk. Het geeft nu rust en onrust tegelijk, maar uiteindelijk zal het plaatje compleet worden.

Ondertussen gaan de meeste dingen gewoon door en zijn er stapjes voorwaarts. Er zijn kleine overwinningen op mijn werk, mijn hobbykamertje is eindelijk functioneel en vakantieplannen krijgen langzaam vorm. Ik kijk ook naar de dingen die ik wél bereik, wél inzichtelijk heb, en daarmee kan ik tevreden zijn.

By Yvonne 25 Feb, 2017

Een jaar geleden zocht ik een reis uit die ik wilde gaan doen. Het voordeel was dat ik tijd genoeg had om te sparen, het nadeel dat ik er zo lang op moest wachten. Maar dingen die al heel lang hoog op je verlanglijstje staan, zijn dat natuurlijk helemaal waard. Eind januari was het eindelijk zo ver. Bestemming: Pyhä, Finland. Juist, Lapland.

By Yvonne 19 Jan, 2017

Januari is alweer over de helft, maar ik geniet nog na van de dagen rond oud en nieuw. Die dagen spendeerde ik namelijk wandelend, fotograferend, fikkie stokend, genietend.

Afgelopen zomer kwam ik het idee ‘winterkamperen’ weer eens tegen. Ditmaal terwijl vriendlief naast me zat. Aangezien ik daar altijd al een romantisch beeld van had – tentje in een pak sneeuw, vuurtje en een grote kop dampende thee erbij – merkte ik op dat me dat erg leuk leek. Nou heeft dit bij veel mensen het effect dat ze je heel raar aankijken of zeggen ‘ja, doen we een keer’ waarna het er nooit van komt, maar bij vriendlief niet. Het werd moeiteloos gecombineerd met een opmerking over tijdens oud en nieuw graag een keer in the middle of nowhere zijn en een paar maanden later kwam de vraag welke camping mijn voorkeur had. Ik werd alom voor gek verklaard door anderen om me heen en merkte zelf ook een paar keer voorzichtig op dat ze het na afloop maar nog een keer moesten checken hoe ik er dan over dacht.

Met uitpuilende backpacks reisden we al treinend en wandelend af naar Diffelen. Het natuurkampeerterrein daar was als winnaar uit de bus gekomen omdat je er een vuurtje mag maken bij je tent en het zowel rivierlandschap als bos heeft. Het kacheltje en de eerste zak hout stonden al voor ons klaar. We werden direct de eerste avond getrakteerd op een mooie sterrenhemel en -4⁰C. Het resulteerde in mooie foto’s, ijspegeltjes aan de binnenkant van de tent en een vrijwel slapeloze nacht. Er kwam een korte ochtendwandeling aan te pas om het gevoel in de voeten weer terug te brengen. Met deze ervaring, wat geïmproviseerde tochtstrippen en de fleece sokken die we vonden bij de buurtsuper, hadden we het we het de volgende nachten comfortabel genoeg. We riepen onszelf uit tot de bikkels van de camping, wisselden handigheidjes uit met de eigenaar en bleken onderwerp van gesprek bij de buurtbewoners.

Op oudejaarsdag aanschouwden we met een glimlach (beiden) en handen voor de oren (ik) het carbidschieten van dichtbij. Tijdens de jaarwisseling werden we wakker door het vuurwerk, gaven elkaar een kus en sliepen snel weer verder. Op nieuwjaarsdag begon het ’s avonds te sneeuwen en de volgende ochtend werd het plaatje compleet toen we bij het openritsen van de tent een witte wereld zagen. We kookten op ons houtgestookte kacheltje en we genoten alle dagen volop van de prachtige omgeving.

By Yvonne 12 Nov, 2016

Over het algemeen schrijven mensen meer als ze niet lekker in hun vel zitten, heb ik begrepen. Liedjes, dagboeken, wat dan ook. Dit is voor mij niet anders. Maar wel voor mijn blog. Waar ik vroeger mijn (vorige, vrij onvindbare) blog gebruikte om mijn hart te luchten, ben ik me nu een stuk beter bewust van de mensen die mee lezen of dit zouden kunnen doen. Dus is het, ondanks mijn voornemen om wekelijks te bloggen, af en toe even stil hier.

Mijn to do-lijst en mijn hoofd lopen over. Mijn motivatie, doel, richting, zelfvertrouwen zijn even kwijt.

Ze raken wel weer leger en ze komen wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Daar heb ik nu even niets aan, maar het is nou eenmaal zo. Het enige wat ik kan doen is proberen dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen.

En tot die tijd zijn er goede vriendinnen, geweldige concerten en de grote liefde. En dat is heel veel waard.

By Yvonne 29 Oct, 2016

Er is nogal wat gaande de laatste tijd. Met als gevolg volle hoofden die nodig leeg gemaakt moesten, behoefte aan buiten en echt samen zijn. Gelukkig was er een nog niet ingevulde week vrij. Dus pakten we de tent in en hezen onze backpacks op. Gestuurd door de beschikbaarheid van campings eind oktober, kwamen we terecht op de Veluwe. We zochten drie natuurcampings uit, kochten stafkaarten en stippelden zelf onze route uit. Nunspeet – Drie – Kootwijk – Apeldoorn. Ruim 70 kilometer in 3,5 dag. Door zon, regen en donker. Met één koude nacht doordat we de tactiek nog niet helemaal door hadden. Met een ontmoeting met een ree en een bijna ontmoeting met een wild zwijn dat ons twee kilometer om deed lopen.

More Posts
Hallo,
Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.
Follow

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

Share by: