By Yvonne 25 May, 2017

Van tevoren deed ik een beetje zielig. Ik vertelde er wel eerlijk bij dat het ergens mijn eigen keuze was, maar ik oogstte het medelijden met genoegen. Ik werd vrolijk van het fietstochtje naar het station; eindelijk een keer niet bijna aangereden onderweg. Ik stuurde nog een foto van de lege treincoupé via de familie-app. Wat een heerlijke rust.

Werken op Hemelvaartsdag.  'Weekendregels zijn van toepassing.'  Ik mag bijna niets doen in het lab, waardoor ik eigenlijk binnen een kwartier wel weer klaar ben hier. Maar ja, dan ben ik er toch al en kan ik er net zo goed een hele dag van maken. Ik stond makkelijk op, dus ik was vroeg en voorzag een productieve dag. Geen student die drie keer binnen komt lopen, geen kantoorgenoten, dus in mijn eigen bubbel en schrijven maar.

Weekendregels . Het gebouw opent om 9 uur. Daar zit ik dan met mijn goede gedrag. Vanaf half 9 te wachten tot de deur open gaat. Als een kind voor de deuren van een pretpark. Maar dan alweer bijna in slaap gesust door het zonnetje.

By Yvonne 14 May, 2017

Het is nogal wat de afgelopen dagen, weken, maanden misschien wel. Er gebeurt veel, zowel positief als negatief. En sommige positieve dingen spatten als zeepbellen uiteen. Ervaringen en inzichten op verschillende vlakken buitelen over elkaar heen in mijn hoofd. Puzzelstukjes vallen op zijn plaats, maar ik lijk de hoekstukjes nog te missen. Dat is misschien ook niet gek, want het kan niet allemaal tegelijk. Het geeft nu rust en onrust tegelijk, maar uiteindelijk zal het plaatje compleet worden.

Ondertussen gaan de meeste dingen gewoon door en zijn er stapjes voorwaarts. Er zijn kleine overwinningen op mijn werk, mijn hobbykamertje is eindelijk functioneel en vakantieplannen krijgen langzaam vorm. Ik kijk ook naar de dingen die ik wél bereik, wél inzichtelijk heb, en daarmee kan ik tevreden zijn.

By Yvonne 25 Feb, 2017

Een jaar geleden zocht ik een reis uit die ik wilde gaan doen. Het voordeel was dat ik tijd genoeg had om te sparen, het nadeel dat ik er zo lang op moest wachten. Maar dingen die al heel lang hoog op je verlanglijstje staan, zijn dat natuurlijk helemaal waard. Eind januari was het eindelijk zo ver. Bestemming: Pyhä, Finland. Juist, Lapland.

By Yvonne 19 Jan, 2017

Januari is alweer over de helft, maar ik geniet nog na van de dagen rond oud en nieuw. Die dagen spendeerde ik namelijk wandelend, fotograferend, fikkie stokend, genietend.

Afgelopen zomer kwam ik het idee ‘winterkamperen’ weer eens tegen. Ditmaal terwijl vriendlief naast me zat. Aangezien ik daar altijd al een romantisch beeld van had – tentje in een pak sneeuw, vuurtje en een grote kop dampende thee erbij – merkte ik op dat me dat erg leuk leek. Nou heeft dit bij veel mensen het effect dat ze je heel raar aankijken of zeggen ‘ja, doen we een keer’ waarna het er nooit van komt, maar bij vriendlief niet. Het werd moeiteloos gecombineerd met een opmerking over tijdens oud en nieuw graag een keer in the middle of nowhere zijn en een paar maanden later kwam de vraag welke camping mijn voorkeur had. Ik werd alom voor gek verklaard door anderen om me heen en merkte zelf ook een paar keer voorzichtig op dat ze het na afloop maar nog een keer moesten checken hoe ik er dan over dacht.

Met uitpuilende backpacks reisden we al treinend en wandelend af naar Diffelen. Het natuurkampeerterrein daar was als winnaar uit de bus gekomen omdat je er een vuurtje mag maken bij je tent en het zowel rivierlandschap als bos heeft. Het kacheltje en de eerste zak hout stonden al voor ons klaar. We werden direct de eerste avond getrakteerd op een mooie sterrenhemel en -4⁰C. Het resulteerde in mooie foto’s, ijspegeltjes aan de binnenkant van de tent en een vrijwel slapeloze nacht. Er kwam een korte ochtendwandeling aan te pas om het gevoel in de voeten weer terug te brengen. Met deze ervaring, wat geïmproviseerde tochtstrippen en de fleece sokken die we vonden bij de buurtsuper, hadden we het we het de volgende nachten comfortabel genoeg. We riepen onszelf uit tot de bikkels van de camping, wisselden handigheidjes uit met de eigenaar en bleken onderwerp van gesprek bij de buurtbewoners.

Op oudejaarsdag aanschouwden we met een glimlach (beiden) en handen voor de oren (ik) het carbidschieten van dichtbij. Tijdens de jaarwisseling werden we wakker door het vuurwerk, gaven elkaar een kus en sliepen snel weer verder. Op nieuwjaarsdag begon het ’s avonds te sneeuwen en de volgende ochtend werd het plaatje compleet toen we bij het openritsen van de tent een witte wereld zagen. We kookten op ons houtgestookte kacheltje en we genoten alle dagen volop van de prachtige omgeving.

By Yvonne 12 Nov, 2016

Over het algemeen schrijven mensen meer als ze niet lekker in hun vel zitten, heb ik begrepen. Liedjes, dagboeken, wat dan ook. Dit is voor mij niet anders. Maar wel voor mijn blog. Waar ik vroeger mijn (vorige, vrij onvindbare) blog gebruikte om mijn hart te luchten, ben ik me nu een stuk beter bewust van de mensen die mee lezen of dit zouden kunnen doen. Dus is het, ondanks mijn voornemen om wekelijks te bloggen, af en toe even stil hier.

Mijn to do-lijst en mijn hoofd lopen over. Mijn motivatie, doel, richting, zelfvertrouwen zijn even kwijt.

Ze raken wel weer leger en ze komen wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Daar heb ik nu even niets aan, maar het is nou eenmaal zo. Het enige wat ik kan doen is proberen dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen.

En tot die tijd zijn er goede vriendinnen, geweldige concerten en de grote liefde. En dat is heel veel waard.

By Yvonne 29 Oct, 2016

Er is nogal wat gaande de laatste tijd. Met als gevolg volle hoofden die nodig leeg gemaakt moesten, behoefte aan buiten en echt samen zijn. Gelukkig was er een nog niet ingevulde week vrij. Dus pakten we de tent in en hezen onze backpacks op. Gestuurd door de beschikbaarheid van campings eind oktober, kwamen we terecht op de Veluwe. We zochten drie natuurcampings uit, kochten stafkaarten en stippelden zelf onze route uit. Nunspeet – Drie – Kootwijk – Apeldoorn. Ruim 70 kilometer in 3,5 dag. Door zon, regen en donker. Met één koude nacht doordat we de tactiek nog niet helemaal door hadden. Met een ontmoeting met een ree en een bijna ontmoeting met een wild zwijn dat ons twee kilometer om deed lopen.

By Yvonne 23 Oct, 2016
18 oktober 2015 . Voor het eerst in vijf maanden kon ik weer hardlopen. Aangezien het zo'n beetje de enige sport was die ik op dat moment uit kon voeren, liep ik veel. Het ging makkelijk. Waar ik in oktober mensen die een halve marathon liepen voor gek verklaarde, schreef ik me eind april in voor precies dat. Ik werd overgehaald door een vriendin die ook ging, de tijd die ik nog had om me voor te bereiden en de finish in het Olympisch stadion. Ik liep met gemak 10 mijl binnen anderhalf uur en met nog een half jaar te gaan had ik tijd zat om ziek te worden, of een blessure te krijgen, of... In de praktijk werd ik ziek én kreeg ik een blessure, én een tweede, én kwam er nog het een en ander tussendoor.  De laatste twee maanden liep ik bijna niet. Ik stelde mijn doel voor de halve marathon bij van 1:55 tot 'binnen 2 uur'.

16 oktober 2016 . Mijn hartslag is voor de start al 140. Ik weet nog niet zo goed of ik dit wel kan en dat zorgt voor spanning. Ik baal dat ik geen plastic flesje heb zodat ik tot het laatste moment wat kan drinken. De eerste meters voel ik alle blessures van de afgelopen maanden. Na drie kilometer snak ik naar water. Dat krijg ik twee kilometer verder en vanaf dat moment gaat het prima. Tot de 16 kilometer. Onder een weg door en meteen een brug over, dat hakt er flink in. De laatste kilometers zijn zwaar. Alleen nog even het Vondelpark door en dan ben ik er bijna. Meer en meer mensen om me heen wandelen, wat bij mij binnen komt als 'het zou geen schande zijn'. Maar ik ben al zo ver en overtuig mezelf dat die laatste vijf kilometer er ook nog best bij kunnen. Het park lijkt eindeloos, maar ook vol mensen en dus motivatie. Bij binnenkomst in het stadion begint het te dagen dat ik het daadwerkelijk ga halen. Ik trek nog even een eindsprintje op mijn allerlaatste kracht en kom met een dikke glimlach de finish over.

1:59:49 . Gehaald! Trots! Ik vind het nog steeds een beetje onwerkelijk dat het me met deze voorbereiding gelukt is. Mijn spierpijn viel mee; het meeste last had ik van mijn rug. Mijn uitdrogingsverschijnselen vielen me zwaarder; ik heb het te weinig vocht vooraf niet op tijd kunnen compenseren. Dat was een harde les.
By Yvonne 15 Oct, 2016
Hier had al lang een blogpost moeten staan. Hoewel, er moet niets. Ik had het graag gewild, maar het lukte niet. Op de momenten dat ik het kon verwoorden, vond ik de gelegenheid niet. Toen ik de tijd wel had, kon ik het niet op papier krijgen. Nu alsnog.
By Yvonne 16 Sep, 2016
'Hohoho, wat hoor ik daar? Tot 1 oktober ben jij helemaal niemand. Je bent helemaal niets hoor je.'
' Feuten ' in het echt. Luid en duidelijk. Om 04.00u op donderdag ochtend.

Terwijl mijn hoofd deze week vol zit met vragen over leven en dood en hoe er voor iemand te zijn, gaat het leven buiten mijn directe cirkel door alsof er niets aan de hand is. Iets verderop werd er vergaderd en geklaagd, en ongetwijfeld ook plezier gemaakt en gehouden van. In de fysiek nabije cirkel werd er weggebracht met de bakfiets en de grond in gestampt op basis van studiejaar, terwijl een paar huizen verderop het leven ineens stil  stond.

Mag volgende week gewoon even saai?
By Yvonne 10 Sep, 2016
Zelfvertrouwen is niet mijn voornaamste eigenschap. Dat kan nog wel eens lastig zijn wanneer je een PhD doet. Je wordt geacht standpunten in te nemen en die ook te kunnen verdedigen, met nieuwe ideeën te komen en het helpt als je deze kunt brengen alsof het de doorbraak van de eeuw gaat zijn. Daarnaast is het een constant proces van leren en dus feedback krijgen in een toch wel hiërarchische structuur. Je zelfvertrouwen heeft het wel eens zwaar.

Wanneer je begint aan je onderzoek, begin je vanaf nul. Je begeleider weet een stuk meer dan jij over het onderwerp en dat is logisch. Ergens in de vier jaar dat je bezig bent hoort dat te veranderen. Jij wordt de expert.

Vorige week realiseerde ik me dat ik op bepaalde punten andere kennis heb dan mijn begeleider. Langzaam maar zeker word ik een expert in mijn kleine specifieke vakgebiedje. Logisch na twee jaar, maar dat doet er niet toe. Wat er wel toe doet is het gevoel: zelfvertrouwen. Ik heb wat te melden, wat in te brengen in vergaderingen in een grotere groep. Het gat in de hiërarchie wordt kleiner. Ik weet beter waar ik over praat, voel me meer op mijn gemak en pak dingen dus ook makkelijker op. Het werken wordt er (nog) leuker van.

Ik heb nog genoeg te leren en een eindeloze to-do lijst om dat mee te realiseren, maar ik ben alvast een beetje trots op mezelf.
More Posts
Hallo,
Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.
Follow

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

Share by: