yvonswolkje.nl

Pelgrimstocht

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 18 Jun 2022 20:53:12 GMT

‘Ik leerde al een hoop de afgelopen dagen.’

‘Dat is ook de bedoeling, het is een pelgrimsroute.’

Een van de gesprekjes die ik op het Pieterpad had met mede-wandelaars die me tegemoet kwamen lopen. Ik liep verder met de gedachten dat die lessen vast dieper zou moeten zijn dan echt op tijd moeten starten als het 25 graden wordt en hoe je je blaren moet tapen.

In 2010, ergens op een berg in Argentinië ontdekte ik hoe fijn ik wandelen vind.

Het bleef in eerste instantie wel een vakantie-activiteit, maar in gezelschap vond ik Nederland toch ook best de moeite waard. En toen kwam de burn-out. Waar ik begin 2019 er nog op los wandelde in Nieuw-Zeeland, was nog geen jaar later 10 kilometer wandelen door de Loonse en Drunense Duinen een martelgang. Mijn lichaam was op. Dat hardlopen niet meer lukte had ik al schoorvoetend geaccepteerd, maar dat ik na een kilometer of 7 wandelen eigenlijk al echt niet meer kon, dat ging er bij mij niet in. Ik klemde mijn kaken op elkaar en stapte door. Hier ging ik niet aan toegeven.

Begin 2020 durfde ik het langzaam weer aan. Ik begon met de kortere NS-wandelingen en liet de afstanden elke keer een stukje oplopen. Wandelingen werden therapiesessies met mezelf. Al stappend ordende ik mijn gedachten, herkauwde een gebeurtenis. Niet op een vervelende, maar een verhelderende manier. Ik liep boos, huilend, analyserend, relativerend en lachend door de bossen. Het wandelen ging steeds beter en mijn hoofd werd steeds opgeruimder.

Terug naar de afgelopen dagen. Ik ging vier dagen Pieterpad lopen. Een stukje pelgrimsroute, kennelijk. En eigenlijk leerde ik helemaal niets over mezelf. Ik maalde niet en analyseerde niet. Ik wandelde gewoon. Keek om me heen, maakte foto’s en liep. En ik besloot dat het genoeg was toen ik het de laastste dag om 8 uur al veel te warm had en wist dat ik heuvels en 30 graden tegemoet liep. Ik maakte de geplande route niet af en stapte op een bus. Ik kwam niet tot een groot inzicht, maar ik paste een van de dingen die ik de afgelopen jaren leerde toe in de praktijk. Opgeven is niet altijd erg. Soms is het gewoon wat nodig is om goed voor jezelf zorgen.

Mijn wolkje

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Tue, 24 Nov 2020 17:54:59 GMT

Ik begon mijn blog ooit als tijdverdrijf, een uitlaatklep en omdat het hip was (in een tijd waarin ik het woord ‘hip’ vooral niet gebruikte). Ik worstelde me puberend door mijn eerste studentenjaren en schreef daar met passende nuance (..) over. Ik noemde het regelmatig, mensen om me heen wisten het te vinden en lazen mee. Geen idee waarom. Ik verhuisde zowel analoog als digitaal en liet een hoop mensen en posts achter me. Zoals dat gaat.

Sindsdien schrijf ik vooral als ik met een rugzak op stukjes wereld ontdek. Ik reis graag alleen, maar laat wil wel de foto’s laten zien en het verhaal vertellen.* Dus gaf ik het adres aan iedereen die digitaal met me mee op pad wilde. Ondertussen vond ik het schrijven in de tussenpozen steeds lastiger. Links en rechts werd mij ingefluisterd dat ik toch echt wel regelmatig moest schrijven om lezers te behouden, en dat alleen foto’s plaatsen zonder tekst echt not done was, want een blog heeft tekst. En wat is het toch met die millennials die zichzelf zo interessant vinden dat ze denken dat iedereen alles over hun leven moet weten?

Het omdopen van mijn blog naar ‘Yvons wolkje’ met bijschrift was mijn manier om mijn blog te claimen als mijn stukje internet, waarop ik kon doen en laten wat ik zelf wil. En toch prikten de meningen van anderen dat idee in mijn hoofd lek. De afgelopen jaren heb ik me met enige regelmaat schuldig gevoeld over de stiltes hier. Ik voelde druk. Zowel door de opmerkingen als de complimenten en misschien nog wel het meest vanuit mezelf. Ik voelde dat ik een verklaring moest geven voor de stilte. Ik ben er meerdere keren aan begonnen, maar ik blokkeerde telkens weer. Onzeker over wat ik wel en niet wilde delen. Niet in staat om mijn gedachten te ordenen. En vaak ook gewoon geen zin.

Vandaag had ik wel zin om wat te typen en blokkeerde ik eens niet nog voordat ik begon. Ik hoop dat ik dit weer vaker ga ervaren. Dat het me lukt om te schrijven, over wat dan ook. Als je het leest vind ik dat gezellig. Als je er een mening over hebt, ben je ook zeker welkom om die te geven. Ik trek me er alleen minder van aan dan een paar jaar geleden. Gewoon, voor mijn eigen comfort.

Dit is geen verklaring en ook geen nieuw begin. Ik beloof niet weer vaker te schrijven. Ik claim alleen mijn stukje internet terug en kijk of het weer als thuis voelt.

*plant vlag*

*Terwijl ik er nog volop in zit dan. Ironisch genoeg sta ik altijd met mijn mond vol tanden als mensen na afloop vragen hoe het was. Ik kom niet verder dan “geweldig”, want je had erbij moeten zijn. (Maar je mag niet mee.)

De tas gepakt

Thu, 04 Apr 2019 10:39:49 GMT

Vlissingen heeft me de afgelopen twee maanden zo af en toe verbaasd. Van de leuke winkels om bijzondere cadeautjes te kopen tot het wakker worden met het geluid van misthoorns. Van het aangestaard worden op straat omdat je een vreemd gezicht bent tot de frequente gesprekken in winkels wanneer je gewoon wilt afrekenen (die standaard begonnen met de vraag of ik op vakantie was). Hoe de trein wacht als de conducteur ziet dat er een tas vergeten is op het station. Hoe vaak het er heel hard waait. Hoe dat altijd leuk is als je bij het strand bent, totdat dat dagelijks het geval is.

Vandaag neem ik afscheid van Vlissingen als tijdelijke woonplaats. Ik had als doel en ook wel als (kennelijk onrealistische) verwachting dat ik binnen twee maanden nadat ik terug was in Nederland een baan en dus bestemming gevonden te hebben. Dat is niet het geval. Soit. Ik verbreed mijn zoektocht en solliciteer verder, maar het vraagt wel om een permanentere woonplek. Niet permanent in de zin van jaren kunnen blijven wonen, maar wel in de zin van 7 dagen per week beschikbaar (ik ‘moest’ in de weekenden regelmatig plaatsmaken). En dus laat ik het strand, de wind en de rust van Vlissingen achter.

Voorlopig heb ik weer een stekje in Utrecht. Ja, die stad die ik soms nogal druk vind en me af en toe te veel prikkels geeft. Maar ook die stad met die centrale ligging, die vrienden in de buurt en al die mogelijkheden. Ik kan wekelijks bij mijn oma op bezoek omdat de reis niet meer 4 uur duurt. Ik kan spontaan afspreken met vrienden. Gewoon omdat het gezellig is, maar ook als ik even een klankbord nodig heb. Ik kan hobby’s weer oppakken en nieuwe interesses uitdiepen. En hoe ik het ook wend of keer, Utrecht voelt als thuis.

#Vlissingen #Utrecht #thuiskomen

Bijsturen

Wed, 20 Mar 2019 18:49:50 GMT

Het blijkt dat werkloos zijn en een onzekere toekomst hebben significant makkelijker is als je op reis bent. Maar vakantie vieren bleek niet zaligmakend. Zo genoot ik van het uitzicht vanaf een Zwitserse berg en de zon op mijn gezicht in Zürich, maar dat, en zelfs de goede gesprekken met een altijd inspirerende vriendin, kregen het niet voor elkaar om mijn gedachten lang van mijn banenjacht af te brengen.

Misschien was dat ook wel veel gevraagd, want ik zat vol twijfels. In de speeches na mijn verdediging werd en bijna trots verteld dat ik precies wist wat ik wilde in de toekomst. Ik weet nu niet meer of dat toen daadwerkelijk zo was, of dat ik vooral een goed klinkend antwoord had geformuleerd en daarmee ook mezelf had overtuigd. Of misschien was het gewoon gemakkelijk om door te gaan met dat wat ik deed en waarvan ik weet dat ik er goed in ben. Feit is in ieder geval dat ik maar weinig vacatures tegenkom waar ik echt warm voor loop. En dus reist de vraag: zoek ik wel in de goede richting?

Die vraag zorgt al weken voor onrust in mijn hoofd. Want als niet dit, wat dan wel? Er zijn banen waarvan ik heel zeker weet dat ik ze niet wil, maar als ik die wegstreep, wat blijft er dan over? Tijd voor gekleurde vellen papier, stiften en talloze blogs over hoe je je perfecte baan/doel/leven vindt. Want waar die blogs vaak zichzelf en elkaar herhalen en soms de plank volledig mis slaan, is het wel een begin.

Het bleek voldoende voor een nieuw inzicht. Het is nog geen helder geformuleerd doel met een plan om daar te komen, maar het geeft wel de energie om daarmee aan de slag te gaan.

#banenjacht #zoektocht

Rust en ruimte

Sun, 24 Feb 2019 17:42:31 GMT

Op de vraag wat het mooiste was in Nieuw-Zeeland, hoor ik mezelf vaak antwoorden ‘ruimte en rust’. Ik genoot van de lange wandelingen in de natuur en in merkte dat ik het in de steden allemaal een beetje te veel vond. De snelheid, de mensen, de prikkels. Ik kon de stress van de PhD, die nog niet helemaal uit mijn lijf en hoofd was, aanwijzen als oorzaak, maar is het alleen dat? Een staat van zijn die langzaam weer teruggaat naar ‘normaal’? Of is er iets veranderd in mij?

Al jaren noem ik mezelf een stadsmens. Mijn collega’s van die jaren uit dorpen als Kamerik, Kockengen en Lunteren, maar ook uit steden als Woerden en Wageningen weten dit maar al te goed. Veel te klein. Niets te doen. Geen filmhuis, poppodium, supermarkt open op zondag. En ik denk nog steeds wel zo, maar inmiddels staat er iets tegenover. Er is een afweging, want het is maar druk in zo’n stad. Met mensen. Met lichtgevende, bewegende reclames van een gevel breed. Met zoveel keuzes dat ik uiteindelijk kies voor geen van allen en gewoon thuisblijf.

Het is fijn om ‘thuis’ te komen in Vlissingen. De overgang vanuit Nieuw-Zeeland is niet zo groot. Het is hier rustig. In de winkelstraten, de supermarkten, op het strand. Mijn sociale leven zit op een paar uur afstand en soms lijkt dat lastig, maar ik spreek mensen misschien juist wel meer. De dagen dat ik in het midden van het land ben staan vol met afspraken, want ik ben in de buurt. Zo was er vorig weekend een feestje van A, sliep ik bij B, lunchte met C, at ik bij D, ging naar het feestje van E, waar ook F, G en H waren en ging tot slot nog even langs bij oma. Een planning die me op andere momenten al stress kan geven bij het idee. Ik nam me voor overal de tijd voor te nemen en niet te gaan stressen. In een drukke binnenstad, een vol lunchcafé en overvolle treinen vond ik het een uitdaging en kostte het wat energie, maar het lukte. Ik keek niet onnodig vaak op mijn horloge en haastte me niet. Ik ergerde ik me niet aan de moeders die naast elkaar in een langzamer tempo voor mij fietsten, maar moest ik lachen om en met de dochters die achterop zaten en het maar spannend vonden dat ik met een hogere snelheid aan was komen fietsen.

Het voelt fijn om me af te kunnen sluiten voor prikkels en tegelijk meer open te staan voor en meer ruimte te geven aan anderen. Het is een staat die ik associeer met vakantie, maar eigenlijk altijd zou willen ervaren. Het is nu redelijk makkelijk vast te houden. Zonder werk en op loopafstand van de zee zijn er weinig stressprikkels en kan ik ze, als ze er wel zijn, snel uit mijn hoofd laten waaien. Maar hoe hou ik dit vast als het ‘normale leven’ weer begint? Alles ligt open: soort baan, locatie, reisafstand, vervoersmiddel, soort woning. Kies ik straks voor de stad? Of is dit stadsmeisje opgegroeid tot een dorpsmens?

#thuiskomen #prikkels #stress #uitwaaien

Van nieuw naar oud

Tue, 12 Feb 2019 22:17:16 GMT

Het is even schakelen; van zomer naar winter, van nacht naar dag, van nieuw naar oud Zeeland. Ik ruilde de ene backpack om voor de andere die, gevuld met warmere kleding, klaar stond in mijn opslaghokje. Om even te landen logeerde ik een weekje in Elst, voordat ik verder tot rust kwam en iets meer settelde in Vlissingen.

Ik beschreef al eerder hoe ik het avontuur aan ging: huur opzeggen, alle onnodige bezittingen weg doen en gáán. En ook hoe ik het, al voordat ik ging reizen, doodeng vond. Tijdens het reizen bleek het makkelijk; er was tenslotte voldoende afleiding van golven, bergen en avonturen. Solliciteren op de leuke vacatures die voorbij kwamen deed ik met plezier.

Eenmaal terug was het het even heel veel om te behappen. Met een flinke jetlag en logerend in een AirBnB waar ik vooral probeer zo min mogelijk aanwezig te zijn (wat nergens op slaat, dat weet ik, maar zo ben ik) was ik aardig uit balans. Want hoewel ik zelf voor deze route koos, is het niet altijd makkelijk en ook niet altijd zonder twijfels. Gelukkig heb ik een ontzettend lieve zus en zwager, die mij even onderdak bieden zodat ik mezelf even kan organiseren. Wat meer uitgerust ga ik verder waar ik gebleven was met solliciteren in het buitenland en ondertussen zoek ik een tijdelijke opdracht ergens in Nederland. En ik loop regelmatig even naar het strand, want dat kan nu en dat vind ik best een luxe.

#Zeeland #Vlissingen #banenjacht

Roadtrip

Tue, 29 Jan 2019 01:05:58 GMT

Veel kilometers met prachtige uitzichten, rust, ruimte, baaitjes, stranden, zon en zee. De roadtrip was heerlijk.

De eerste dag verkende ik de vele baaitjes van de Bay of Islands. Het kost mij altijd even om me aan te passen aan een nieuwe manier van reizen. Ik maakte wat keuzes waardoor ik misschien juist de mooiste plekjes miste, maar het was alsnog prachtig. Ik sliep uiteindelijk op een camping aan het strand op de Karikari Peninsula. Ik genoot van de kleuren van de zonsondergang en zette de wekker voor de zonsopkomst.

Op dag twee reed ik door naar het puntje: Cape Reigna. Blij dat ik hier voor de tourbussen arriveerde en alle tijd had, waaide ik uit, keek naar de botsende oceanen en nam de mystiek in me op. Voor de Maori's is dit de plek waar de ziel na de dood onze wereld verlaat en naar de onderwereld vertrekt.

Ik reed weer een heel stuk naar het zuiden en kampeerde tussen de machtige Kauri bomen van het Waipoua Forest. Ik bezocht de grootsten ’s ochtends vroeg in alle rust, zodat ik de omvang goed op me in kon laten werken. Voor het idee; de foto hieronder is van Tane Mahuta. Dit is de grootste Kauri en zijn stam heeft een omtrek van 13.8 meter.

Ik reed terug richting Whangarei en sloot de roadtrip, en eigenlijk ook de reis al, af met een paar uurtjes surfen bij Sandy Bay, waarbij de plank uitgekozen werd op welke er in mijn auto paste. Ik kampeerde vrijwel op hetzelfde strand met een boel gezellige mensen.

En nu ben ik in Auckland. Het is het deel van het reizen waar ik altijd chagrijnig van wordt. Ik hoef hier niets meer. Ik wil hier niet per se zijn, maar mijn vliegtuig vertrekt nou eenmaal vanaf hier. Al mijn kleding is vies, maar wassen heeft geen zin meer. Ik zit in de wacht totdat ik verder mag. Het is een luxeprobleem. En eentje dat ik oplos door nog meer luxe te zoeken: biertjes drinken met eerder ontmoette mensen, middagdutjes, een boek lezen in een hangmat en de inmiddels traditionele pedicure.

#Northland #CapeReigna #WaipouaForest #surfen #roadtrip #reizen #NieuwZeeland

Vulkanen, vulkanen overal

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Wed, 23 Jan 2019 08:38:51 GMT

Een stukje naar het noorden kwam ik bij Rotorua. Oftewel; geisers en de geur van zwavel. Er zijn twee populaire ‘parken’ waar de meeste hoogtepunten in te vinden zijn. Ik had geen zin om een tour te boeken om ze te bezoeken, dus besloot ik me door de bus te laten droppen bij de afslag naar Wai-O-Tapu en vanaf daar naar de ingang te lopen. Ik sloeg de geiser waar de meeste mensen eerst heen gaan over en had daardoor het park het eerste half uur bijna voor mezelf. Ik bekeek het warme water, de kokende modder en de prachtige kleuren van de mineralen van achter de vele hekjes. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen, misschien omdat het te veel een attractie is en daardoor wat aan uiterlijke, natuurlijke kracht verliest.

Vanaf hier liep ik naar park #2; Waimangu. Het was zo’n twee uur lopen en al met al een prima wandeling, maar wel wat saai. Het park bevat wat minder highlights per vierkante meter, maar is een stuk natuurlijker opgezet en viel daardoor beter bij mij in de smaak. Voor de echte ‘backpacker in Nieuw-Zeeland’-ervaring (en omdat het niet anders kon) liftte ik terug naar het stadje. Binnen vijf minuten zat ik in de eerste auto die voorbijreed op het weggetje van park naar doorgaande weg te kletsen met een Poolse wereldreiziger.

De volgende dag werd opgeslokt door de reis van Rotorua naar Whangarei. Hier had ik maar één doel: duiken bij de Poor Knights Islands. Dus dat deed ik vandaag. Miljoenen jaren geleden was hier een supervulkaan zichtbaar boven water. De kust en de eilanden zijn de delen van de rand van de krater die nu nog zichtbaar zijn boven water. Het zeewier, de pijlstaartroggen, de vissen en de eilanden zelf zijn prachtig. Het onder water meedeinen met de golven was heerlijk.

Het gebied ten noorden van hier is alleen te bekijken met eigen vervoer of een tour die alles in één hele lange dag propt. Dus neem ik de komende drie dagen het stuur weer in eigen handen. Ik ben de laatste week veel in stadjes en op drukke plekken, wat nogal een contrast is met de hikes op het Zuidereiland. Dus ik kijk uit naar rust en ruimte om me heen en ga drie dagen lang genieten van de kustlijn, stranden, heuvels en slapen in mijn tentje.

#Rotorua #Wai-O-Tapu #Waimangu #Whangarei #PoorKnightsIslands #duiken #NieuwZeeland #reizen

Van groen naar grauwe pracht

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 19 Jan 2019 19:37:02 GMT

Van Wellington pakte ik de bus naar Whanganui. Daar bleken de vervoersmogelijkheden al volgeboekt, dus besloot ik om voor een dagje een auto te huren en zelf de route langs de rivier te rijden. Ik reed langs de Whanganui River omhoog en maakte er een rondje van weer terug naar het stadje. Halverwege had ik ineens uitzicht op de prachtige vulkaan Ruapehu. Dat maakte het meteen een stuk makkelijker om te beslissen wat mijn volgende stop zou worden dus pakte ik een dag later weer de bus om die van dichterbij te gaan bekijken.

Ik stapte uit bij het dorp dat, heel creatief, National Park heet om vanaf daar samen met nog zo’n duizend anderen de Tongariro Crossing te hiken. Het is de populairste daghike die je kan doen, wat betekent dat je voor een groot deel in een treintje loopt.

Ik liep voor het eerst van mijn leven met muziek in mijn oren door de natuur. Zo hoefde ik niet alle gesprekken om me heen te horen en had ik mijn eigen soundtrack. Dit klinkt allemaal niet heel positief, maar die duizend mensen zijn er natuurlijk niet voor niets; het is absoluut prachtig. Vulkanen (met af en toe de bijbehorende geur), prachtig blauwe meren, mooie vergezichten en als toetje een prachtig bos met riviertje.

Ik trof het gisteren met het weer. Ik twijfelde of ik vandaag nog een dagje zou hiken hier, maar het regent, de vulkanen zitten in de wolken en het waait. Om dat laatste is de crossing vandaag en morgen zelfs dicht. Timing is alles. Ik ga een stukje verder naar het noorden.

#Whanganui #Tongariro #TongariroCrossing #NationalPark #hiken #NieuwZeeland #reizen

Een samenvatting

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Wed, 16 Jan 2019 10:04:24 GMT

Het is alweer even stil hier. Niet omdat ik niets deed, maar omdat ik even iets anders deed dan reizen, bergen op en af lopen en foto’s maken. Ik maakte even een pas op de plaats, bezocht vrienden en draaide mee in een -soort van- normaal leven in Nieuw-Zeeland. Ik genoot van de vriendschap, de gestructureerde chaos van een jong gezin, de wandelingen en de thuisbasis.

Er zaten nog wel wat stops tussen het tweede deel van de treinreis en de vrienden in Wellington. Ik wandelde langs de Pororari rivier en rotsformaties en luierde in Punakaiki.

Vanaf daar ging ik door naar Westport, waar het grootste wapenfeit is dat het de eerste supermarkt had die ik in zes dagen zag. Verder is het dichtbij het begin en einde van de Old Ghost Road; 85 km, 4 dagen, door de Buller Gorge, over bergtoppen, door bossen en dwars door de geschiedenis van de gold rush . Je kunt de route ook mountainbiken, dus er zijn geen echt steile stukken, maar de lange dagen maken het toch zwaar. Het is geen Great Walk , maar wel prachtig en een stuk kleinschaliger (lees: kleine hutten met daarbij één kampeerplekje) dan de andere wandelingen die ik tot dan toe deed. Het zorgde voor heerlijk rustige wandeldagen, gezellige avonden doordat je elke avond ongeveer dezelfde mensen tegen komt en een geweldige ervaring.

Vanaf Westport pakte ik de bus naar Nelson, om vanaf daar kijkje te nemen in het Abel Tasman National Park. Ik zag de hele kustlijn vanaf een boot, voordat ik afgezet werd op Medlands Beach. Ik liep van daar naar Anchorage en nam daar een heerlijke duik om de dag, en het zuidereiland, af te sluiten.

#Punakaiki #OldGhostRoad #hiken #AbelTasman #Wellington #NieuwZeeland #reizen

Over steden en bergen

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Tue, 01 Jan 2019 07:27:07 GMT

Onderweg naar Dunedin zag ik hoe Kiwi’s omgaan met een ontsnapt schaap op de ‘snelweg’; elk voertuig stopt, iedereen probeert het beest in de goede richting te drijven en als dat niet lukt, werpt iemand zichzelf op het arme schaap en zet hem over het hek. In mijn nopjes met deze uiterst Nieuw Zeelandse ervaring, bleek dit het meest enerverende van Dunedin en omgeving. Nou kun je ook niet veel verwachten van een studentenstad op eerste kerstdag en bovendien in de zomervakantie.

Op naar Clyde en Cromwell, waar ik in beide een nachtje kampeerde. De locals’ enige reactie op mijn reisplan was ‘it’s hot there' . Niet heel veelzeggend, maar wel waar; naarmate we verder het binnenland in reden werden de glooiende heuvels droger en droger. Clyde maakte Lonely Planet’s belofte van ‘19th-century gold-rush film set’ niet waar en viel dus wat tegen, maar het was een prettig dorpje en op de camping werd goed voor me gezorgd door de buurvrouw die me zo maar zelfgebakken koekjes bracht ( ‘want je bent niet thuis met kerst’ ). Cromwell compenseerde door een speciaal stukje gereserveerd te hebben voor historische gebouwen uit het oude stadscentrum dat het aflegde tegen de bouw van een stuwdam. Net zoals de drukte op de camping het gebrek aan leven in het dorp compenseerde.

Na drie dagen bebouwing en sneakers, was het wel weer tijd voor bergen en wandelschoenen, dus pakte ik de bus naar Mount Cook en zette mijn tentje op. Twee weken later dan ik in eerste instantie bedacht had, staarde ik toch nog naar die prachtige berg, zónder wolk er omheen. Die middag liep ik het zoals iedereen naar de Hooker gletsjer. De dag erna wandelde, klom en klauterde ik net zoals iets minder mensen en prachtig weer naar de Mueller Hut. Mijn plan was om er nog een dag te zijn, maar het weer beloofde om te slaan en ik kreeg een lift aangeboden van een gezellige Israëliër die ik nog ‘kende’ van de Kepler track. Samen reden we via een camping bij Tekapo naar Christchurch.

Christchurch was levendiger dan Dunedin, met een hoop toeristen op te snelle elektrische steps op het voetpad. Ik was vooral heel erg blij met de douche en het bed. Mijn vermoeidheid stak zijn kop op, dus ontweek ik de prikkels en het benauwde weer waar ik kon en zag ik vrijwel niets van de stad.

Ik reisde verder met de TranzAlpine trein die mij naar Arthur’s Pass bracht. De treinreis is prachtig en dus staarde ik tweeënhalf uur uit het raam. Arthur’s Pass is een gehucht zonder ook maar een fatsoenlijke supermarkt, maar met een prachtige omgeving. Ik klauterde wederom een berg op. Ik begon in vrij slecht weer en zou wel zien hoe ver ik zou komen. Het weer klaarde op, dus was er geen reden om te stoppen. Nadat ik, licht bibberend, de richeltjes had overwonnen, had ik een prachtig uitzicht vanaf Avalanche Peak. Geen verkeerde manier om 2018 af te sluiten. Ik had een beetje gehoopt op natuurlijk vuurwerk in de vorm van een prachtige sterrenhemel, maar het was helaas bewolkt en ik ging slapend het nieuwe jaar in. Morgen staar ik weer een paar uur uit het raam, want dan wacht de tweede helft van de treinreis.

#Dunedin #Clyde #Cromwell #MtCook #MountCook #Christchurch #TranzAlpine #ArthursPass #NieuwZeeland #reizen

Rakiura

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Mon, 24 Dec 2018 08:07:18 GMT

De afgelopen dagen was Stewart Island mijn, kennelijk, hoognodige oase van rust. Ik genoot van het lekkere weer, de rust en de ruimte. Ik verloor me op Ulva Island zes uur lang in het groen vol gekwetter en gefladder van vogels. De drie dagen daarna ging ik weer met tent en al op pad; de Rakiura track. Ditmaal geen uitzichten op besneeuwde toppen, maar heel veel groen, prachtige stranden en hier en daar wat modder.

De eerste dag besloot ik een extra stukje voor mijn wandeling te plakken. Deze track zou tenslotte een makkie worden. Bijna geen hoogtemeters en het was al weken droog, dus het pad was goed begaanbaar. Mijn ommetje bleek bijna twee uur in plaats van het ingeschatte enkele uurtje, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had het bos namelijk bijna helemaal voor mezelf. Op de camping (North Arm) trof ik wel mede-wandelaars en de avond was gezellig.

’s Avonds begon het te regenen en dat zou de volgende dag aanhouden. Zo zag ik toch nog een glimp van de modder waar het eiland zo berucht ( ‘tot je nek!’ ) om is. Ik stak het eiland over en liep de hele dag in het bos. Ik ontdekte dat in het wisselende weer met flinke buien (jas-aan-jas-uit) zelfs de weinig hoogtemeters toch best gemeen konden zijn en had het een beetje zwaar mee. Hoewel ik sneller was dan het foldertje me voorspelde, was ik blij de camping (Port William) te zien, die ik ditmaal helemaal voor mezelf had. De vriendelijke hut ranger nodigde me uit om langs te komen in de hut ( ‘less sandflies, more people’ ), maar ik had wel vrede me de rust om me heen en dook in mijn boek.

De laatste dag werd ik wakker met een stralend zonnetje. Ik had mijn looprichting af laten hangen van de weersvoorspelling en die bleek uit te komen. De route liep, ‘als het getij het toe laat’ , over twee prachtige stranden. Ik vond ‘toelaten’ een rekbaar begrip en bovendien was dit pas zichtbaar na het afdalen van best wat trappen die anders weer opgelopen moesten worden, dat ik op het tweede strand mezelf tussen rotsen en bomen door wrong en de waterdichtheid van mijn schoenen testte. En dat was eigenlijk het leukste stukje.

Gisteravond kreeg ik op het nippertje nog de prachtige zonsondergang waar ik al vier dagen op hoopte. In de aanloop naar kerst werd het eiland drukker en ik verliet het vandaag weer. Ik ben een dagje in Dunedin, om morgen door te reizen richting een dorpje dat ooit gevormd werd door de goudkoorts.

#StewartIsland #Rakiura #NieuwZeeland #reizen

Een oase van rust

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Thu, 20 Dec 2018 09:25:02 GMT

’s Avonds in Queenstown gooide ik mijn plan om. Aangezien ik kijken naar een berg die zich verschuilt achter wolken niet zag zitten, ging ik naar het zuiden. Op Stewart Island werd ik verwelkomd door stralend weer. Mijn tentje droogde, ik lag lui in het zonnetje en haalde wat slaap in. Door te kamperen bij een hostel heb ik mijn eigen plekje, maar wel alle gemakken van een woonkamer en keuken.

Vandaag pakte ik een watertaxi naar een nog rustiger eiland; Ulva. Daar waar bijna geen mensen en des te meer vogels wonen. Ik vermaakte me urenlang met slenteren, luisteren, kijken en fotograferen. Van klein naar groot, stoffig bruin tot felgroen. Van familie van de roodborst tot een kiwi.

#UlvaIsland #NieuwZeeland #reizen

Diepe wateren en hoge bergen

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Tue, 18 Dec 2018 10:07:16 GMT

Twee dagen niets werden gevolgd door een dagje duiken in Milford Sound. Het fjord is een grote toeristische trekpleister waar mensen lyrisch over zijn en dus verwachtte ik er veel van. Misschien daardoor, of door de grijze lucht, viel het een beetje tegen. De kliffen zijn bizar hoog, maar met het grauwe weer kwam het vooral een beetje troosteloos over. Misschien heb ik te veel prachtige Noorse fjorden gezien? De wereld onder water was zo bijzonder als beloofd. De ervaring werd enigszins verstoord door een minder capabele duiker in de groep, maar alsnog genoot ik van de bijzondere omgeving. Door het bijeenkomen van het zoute zeewater en het zoete water vanaf de gletsjers plus het gebrek aan zonlicht dat het water raakt, zijn soorten zoals zwart koraal (dat wit is) die normaal gesproken alleen op zo’n 100 meter diepte voorkomen, hier binnen duikbereik. Geen helderblauw water en kleurrijke koralen dus. Wel een bizar dikke wetsuit, een zichtbare overgang van zoet naar zout water, zwart-maar-stiekem-wit koraal en mooie visjes.

Na het duiken rustte ik nog een dagje uit om de dag erna aan de volgende wandeling te beginnen: de Routeburn track. Wederom een kleine drie dagen door bos en daarboven en ditmaal met meren, watervallen en bloemen. De eerste dag was heerlijk zonnig. Inmiddels gewend aan het gewicht op mijn rug liep ik makkelijk omhoog, afwisselend tussen de bomen door kijkend naar het uitzicht en naar de grond kijkend op zoek naar de zeldzame orchideeën. Die nacht sliep ik, omdat de camping volgeboekt was, in een hut (Lake MacKenzie) in plaats van mijn eigen tentje. Het meer was ijskoud en was een heerlijke verkoeling voor de voeten.

Dag twee leidde van de hut, over een pas naar een lagergelegen camping (Routeburn Falls). De voorspelde regen liet gelukkig op zich wachten, waardoor ik op de pas wel wolken, maar ook nog een mooi uitzicht had en droog bij de camping aan kwam. De regen kwam alsnog, en hoe. ’s Avonds begon het al wat te druppelen en het regende dag nacht door. Het meeste was echter voor de ochtend bewaard en het kwam urenlang met bakken uit de hemel. Blij dat ik tot de middag kon wachten voordat ik begon te lopen, leefde ik mee met de mensen die de andere kant op liepen, op tijd moesten starten en dus in het slechte weer de pas over gingen. Ik wandelde in de druk en op mijn gemak in twee uur naar de parkeerplaats waar de bus me oppikte.

De prachtige busreis vanaf de track ging via Glenorchy (waar seizoen 1 van Top of the Lake werd opgenomen) naar Queenstown. Dankbaar voor de douche, het bed en de pizza ga ik hier na één nachtje weer weg. In het stadje waar het bungeejumpen is uitgevonden draait het vooral om adrenaline en dronken worden en ik ben hier niet helemaal op mijn plek.

#MilfordSound #duiken #Routeburn #NieuwZeeland #reizen

De Kepler Track

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Wed, 12 Dec 2018 09:22:41 GMT

Voordat ik vertrok besloot ik twee meerdaagse hikes te willen doen hier. Toen ik hier eenmaal was bleek al snel dat ik die dan wel moest plannen en ik voor sommige echt al maanden te laat was. Maar gelukkig waren de twee waar als eerste mijn oog op viel nog wel te realiseren. In het vliegtuig tussen Auckland en Queenstown kreeg ik al een mooi bovenaanzicht van de bergen waar ik me de komende tijd mee ga vermaken.

Queenstown gebruikte ik als tussenstop en om de laatste benodigdheden te shoppen en na een nachtje reisde ik door naar Te Anau; een rustig dorp aan een prachtig groot meer en, belangrijker nog, het startpunt van mijn twee meerdaagse hikes.

Hike nummer één was de Kepler track, waar ik een kleine drie dagen over deed. De eerste dag hoefde ik maar een klein stukje naar de eerste camping (Brod Bay), dus wilde ik niet te vroeg vertrekken. Ik was van tevoren namelijk enigszins bang gemaakt voor de sandflies die op de Kepler campings bovengemiddeld aanwezig zouden zijn. Maar de halve dag in mijn hostel blijven hangen terwijl die prachtige bergen op me wachtten lukte me natuurlijk niet. Onderweg liep ik langs het meer en een stuk door een prachtig bos vol berken en varens. Om 3 uur stond ik helemaal geïnstalleerd met mijn tentje. Gelukkig kan een boek lezen met uitzicht op het meer ook veilig van achter het gaas van een binnentent..

Dag twee kwam ik nogal moeilijk op gang. De camping wordt vrijwel niet gebruikt en daardoor was het water op de camping toch niet zo drinkbaar als me verteld was en zo kieperde ik mijn kop thee na twee slokken weg. Gelukkig had ik nog ruim voldoende kraanwater over van de dag ervoor om de dag mee door te komen. Om het opstarten nog wat te lastiger te maken, begon de dag met een paar uur berg op. Ik mopperde wat op mezelf onderweg naar boven (vooral omdat ik vond dat ik eens door moest lopen, wat onterecht bleek) en liep vrijwel constant in de mist. Eenmaal boven was ik al helemaal in de wolken en accepteerde ik dat ik het uitzicht niet te zien zou krijgen. Ik at mijn lunch bij een hut onderweg, waar ik flink treuzelde omdat de plaatselijke Kea mijn aandacht opeiste. Om te zeggen dat ze een ‘inquisitive nature’ hebben is een behoorlijk understatement.

Eenmaal weer op weg begon zowaar de zon door te breken en zo liep ik een groot deel van de rest van de dag in de bergen, met een prachtig uitzicht op besneeuwde toppen en blauwe meren. De dag tot de tweede camping (Iris Burn) was lang en ver en het water van de vorige camping dat ik wel had gebruikt voor mijn avondeten en ontbijt had zijn effecten. Ik voelde me flink belabberd en ik sloeg mijn avondeten over.

De volgende dag werd ik gelukkig stukken beter wakker, al was het maar omdat mijn kop thee dit keer wel goed smaakte. De wandeling was maar iets korter qua kilometers, maar veel korter qua tijd. Nog even wat verder dalen door het bos, langs de rivier en dan nog een stuk over planken door een moeras. Moe maar voldaan kwam ik terug bij mijn hostel. Ik hoef twee dagen helemaal niets, al zie ik de legpuzzel die hier ligt wel als uitdaging.

#Kepler #NieuwZeeland #reizen

Vakantiemodus aan

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Thu, 06 Dec 2018 02:24:34 GMT

De afgelopen jaren heb ik me wel eens afgevraagd waarom ik nog een blog heb. Deze week kreeg ik een mooie reminder: strubbelingen van me afschrijven maakt me hoofd een stukje leger. En ja, dat werkt soms beter als je weet dat het ergens ‘out there’ is dan wanneer je het in je dagboek schrijft waar niemand het zal lezen.

Het surfen hielp wellicht ook bij het leegmaken van mijn hoofd. Net zoals het feit dat hier, 6 km buiten het dorp, niet veel te doen is. Na twee dagen worstelen met de halflege dagen lukte het me om me over te geven aan het heerlijke niets doen. Elke dag ging er zo’n drie uur op aan surfen, waarin ik veel beter bleek te zijn dan ik dacht (alles is relatief). Ik leerde nog heel veel meer en kwam heerlijk tot rust. In de overige tijd las ik eindelijk mijn boek uit en ontmoette vriendelijke mensen waar ik leuke gesprekken mee had, tips van kreeg en hard mee kon lachen. Op mijn rustdag wandelde ik door het bos de heuvel af naar het strand, om daar mijn pas te versnellen en hardlopend naar het dorp te gaan voor boodschappen. De stortbuien hier en daar zorgden ervoor dat ik doorweekt aankwam, maar me wel heel stoer voelde. Terug wandelde ik, zodat ik wat langer van het uitzicht kon genieten.

Vanochtend had ik mijn laatste surfles en vanavond sluit ik mijn week hier af met een les yin yoga. Morgen vlieg ik naar Queenstown, waar het echte reizen gaat beginnen. Hoewel ik dit een heerlijke plek vind, heb ik zin om meer van het land te ontdekken en door de bergen te wandelen.

#reizen #surfen #NieuwZeeland #Raglan

Surf's up

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 30 Nov 2018 21:51:43 GMT

Ik ben er! In mijn surfkamp in Raglan, Nieuw Zeeland. De locatie is prachtig, het surfen geweldig en het is heerlijk rustig en toch lukt het me niet helemaal om me er aan over te geven. Ik moet namelijk plannen. Ik had bedacht minimaal twee meerdaagse wandelingen te willen doen. En aangezien ik midden in het hoogseizoen zit, moeten die (ruim) van tevoren geboekt worden. Dus keek ik vooruit en boekte ik wandelingen, hostels en bussen. Je zou zeggen dat dit controle oplevert, maar zo voelt het niet. Het voelt alsof ik een to do-lijst heb en ik ben onzeker of ik het nu wel de juiste keuzes gemaakt heb. Het zit 'm waarschijnlijk niet in het plan, maar ik zit gewoon nog niet in de vakantiemodus. Dus bestel ik nu een koffie en ga daarvan genieten terwijl ik mijn boek lees en ga ik stoppen met vooruit kijken.

#reizen #NieuwZeeland #Raglan #surfen

Een nieuw hoofdstuk

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Tue, 20 Nov 2018 22:55:06 GMT

Over een week zit ik in een vliegtuig ergens tussen Utrecht en Auckland; ik ga twee maanden reizen in Nieuw-Zeeland. Het land dat al jaren (gedeeld) bovenaan mijn verlanglijstje staat. Nu kan het en ik beloofde daar op visite te komen, en dus ga ik. Maar het avontuur gaat verder dan dat. Afgelopen januari, 2018 was net een dag of wat oud en ik zat op een Mexicaans strand, besloot ik dat ik mijn banenjacht voor na mijn PhD ging richten op het buitenland. Het einde van een PhD is automatisch een begin van een nieuw hoofdstuk en ik grijp die kans met beide handen aan. Bijna vijf jaar geleden liet ik de kans om (tijdelijk) in het buitenland te werken aan me voorbijgaan. Maar nu heb ik opnieuw een kans en als ik deze niet grijp ben ik bang dat de wens van een tijdje in het buitenland wonen en werken nooit in vervulling zou gaan. Ik wil niet de rest van mijn leven denken ‘wat als’ . Ik heb liever een ‘ dat bleek niet zo’n goed plan ’.

De rest van het plan? Dat is er niet echt. Twee maanden reizen, ondertussen doorgaan met solliciteren en hopen dat ik na die twee maanden een (tijdelijke) baan heb. Ik kom in ieder geval eind januari terug. Ik weet alleen niet voor hoe lang. Mijn huur heb ik opgezegd. Ik heb straks wat spulletjes in een opslagbox staan en een backpack op mijn rug. Dat is het. En dat voelt als enorme, geweldige vrijheid. En tegelijkertijd dood en doodeng. Want ja, ik bedenk dit plan, beloof het mezelf en doe het dus ook (want beloftes aan jezelf zijn net zo belangrijk als die aan anderen), maar dat wil niet zeggen dat het me makkelijk af gaat. Of ik niet af en toe even in de paniek schiet bij het idee dat ik straks werkloos en dakloos ben. Met recht op WW en lieve mensen om me heen met logeerbedden en banken. Dat wel. Voor de relativering.

#reizen #nieuwavontuur #jobhunt

Uitstelgedrag

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 17 Aug 2018 12:54:38 GMT

Hoe langer je wacht, hoe hoger de drempel wordt. Het geldt voor veel dingen; oma bellen, het beloofde etentje organiseren, bloggen..

Er gebeurde veel sinds het vorige blogje. Ik ging op vakantie naar Mexico, rondde mijn PhD zo goed als af, ging een weekje surfen en had een after-PhD dip. Ik begin langzaam bij te komen van de laatste 5 maanden voor de deadline. Het was hard werken, veel stress, weinig sociaal en veel ongezond leven. Nu probeer ik weer een ritme op te pakken en begint de banenjacht op gang te komen. De stress is minder, maar niet weg, want de toekomst ligt open. Dat is leuk en spannend, maar ook een klein beetje eng..

#PhDlife #jobhunt

¡Adiós!

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Tue, 19 Dec 2017 16:39:15 GMT

Vorig weekend bracht ik door in Vlissingen. Bij familie en ver weg van alle dingen die ik nog 'moest' doen. Ik speelde spelletjes, ging naar de sauna, gooide een sneeuwbal, concludeerde dat dat wat te enthousiast was voor mijn schouder en genoot van de woeste zee en het hangen tegen de wind.

De week stond bol van de pré-vakantie-stress. Beginnend met een dag niet kunnen werken, want natuurlijk had ik uitgerekend dat weekend besloten dat ik mijn laptop op mijn bureau zou laten. Na een dag met schuldgevoel op de bank (want waren de code rood en waarschuwingen niet wat overdreven?) begonnen vier dagen van in de war gegooide planningen en overuren.

En nu heb ik vakantie.

¡Adiós!

#reizen #avontuur #vakantie #Mexico

'Maar wat doe je dan?'

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sun, 03 Dec 2017 20:57:13 GMT

Waar ik op dat moment zin in heb, weekend vieren, niet-werken. Sommige mensen lijken zich niet voor te kunnen stellen wat je met zo’n tijdelijke extra dag weekend aan moet.

Er is me wel eens verweten dat ik niet stil kan zitten en altijd maar meer, beter, sneller, verder wil. Toegegeven, er zijn weken waar op elke avond iets gepland staat, maar ik word ook erg blij van een dag niets. Op de bank met de voeten omhoog, wat schoonmaken hier, wat opruimen daar, wegkruipen met liters thee, een dekentje en een Scandinavische detective of een bol wol en een haaknaald. De afwisseling is fijn.

Dus nu nog even een extra dag per week vrij voor mijn rust, straks het vliegtuig in voor een maand lang avontuur.

#huismus #balans

Operation Finish Line

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sun, 26 Nov 2017 15:27:51 GMT

Na het uitwisselen van de verhalen over de Zeven Heuvelenloop volgde automatisch de vraag wat mijn volgende doel wordt. Het antwoord was al ‘even niets’ maar kreeg wel vrij snel de toevoeging ‘eigenlijk wil ik in het najaar wel weer een halve marathon doen’. Over een paar maanden verwacht ik de lol in het hardlopen wel weer teruggevonden te hebben en dan is een doel wel zo leuk. Als dat goed voelt dan natuurlijk.

In een meeting met mijn begeleider bespreken we hoe lang (of kort) ik nog heb tot mijn contract afloopt, waaruit direct de opdracht volgt om een maandplanning te maken. Het staat haaks op mijn voornemen , maar dat was misschien ook wel ietwat naïef (de vrije vrijdagen blijven wel staan). Het laat me die avond niet los en ik kladder wat op papier. De volgende dag werk ik het uit en zit ik er een tijd naar te staren.

Ik krijg een raar gevoel als ik bedenk dat dit megaproject in oktober voorbij is. Ik heb nu al zin in een nieuwe uitdaging, maar tegelijkertijd is de huidige sleur ook wel gemakkelijk. Ik besef me dat er een hoop werk verzet moet worden de komende maanden. Het zo voor me zien geeft me stress, maar ook focus en energie. Een doel is er dus wel zeker, maar het is er maar een en dat is het afronden van mijn PhD. Daar gaat het om draaien de komende 11 maanden.

Hard werken en goed voor mezelf zorgen. Focus houden, ritme, yoga, mediteren, sporten om even los te laten en aan de rem trekken als dat nodig is. En straks eerst op vakantie om op te laden voordat het echt los barst.

#PhDlife

Op mijn gevoel

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sun, 19 Nov 2017 21:08:57 GMT

De onrust die ik laatst omschreef gaat gepaard met niet lekker in mijn vel zitten. Dus greep ik terug naar mijn gedrag van het laatste moment dat dit wel het geval was. Het experiment van toen was tenslotte geslaagd. Dat was een periode van vier keer per week hardlopen en appjes voor eten, drinken en slapen. Kortom: controle. Sowieso iets waar ik naar verlang als dingen niet lekker lopen. Dus ik nam me voor om weer vaker hard te lopen en downloadde ik de appjes weer. Maar het hardlopen ging minder goed en was dus minder leuk, waardoor het me minder vaak lukte mezelf te dwingen om te gaan, waardoor het minder goed ging en dus was het minder leuk, waardoor..

Het is mijn standaard reactie om te proberen om meer controle te krijgen, maar waar het eerder werkte omdat ik het leuk vond en het makkelijk ging, stond het me nu alleen maar tegen. Ik probeerde het een paar weken vol te houden, maar het lukte voor geen meter en ik werd er alleen maar chagrijnig van. Dus gooide ik het over een andere boeg; loslaten. Voor het geval je nu denkt: 'hoe lang lees je nu al de Flow, je weet ondertussen toch dat loslaten áltijd de oplossing is?' . Klopt. Maar ik ben een wetenschapper, dus ik geloof het pas als ik het zelf geprobeerd heb. Écht geprobeerd dan. Niet alleen op de vlakken waar het makkelijker is, ook de moeilijke dingen.

Dus doe ik waar ik zin in heb en wat goed voelt. Ik liep anderhalve week niet hard, maar liep vandaag wel de zeven heuvelenloop. Zonder op mijn horloge te kijken onderweg en met als enige doel er lol in hebben. En dat slaagde. Dit deel lukt me tot nu toe erg goed, dus door naar de volgende ronde: ik ga proberen het door te trekken naar mijn werk. Tot mijn vakantie volgende maand neem ik de vrijdagen vrij. Wat meer tijd voor mezelf en daardoor wat minder controle. En voor mijn studenten nog een extra zetje om eigen initiatief te ontplooien. Ook niet verkeerd.

#loslaten #hardlopen #PhDlife

Bubbels

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 03 Nov 2017 08:07:06 GMT

Toen ik drie jaar geleden met mijn PhD begon wist ik al dat wetenschappelijke artikelen schrijven niet mijn sterkste kant was. Ik hikte tegen de lege pagina aan, kon de juiste woorden niet vinden en wist niet hoe ik moest opbouwen. Dus een van de eerste dingen die ik deed was me opgeven voor een schrijfweek: een week met een groep mensen en een schrijfcoach in een bos in Ommen. Geen afleiding, wel feedback en groepsdruk. Inmiddels gaat het me al een stuk beter af, maar met studenten die binnen komen lopen met vragen, meetings die de dag in stukken breken en gezellige collega's is het soms lastig om de focus te vinden. Ik heb de tijd nodig en moet me terug kunnen trekken in mijn eigen bubbel. Schrijven gebeurt dus meestal op de dagen dat ik thuis werk, maar met een dag per week vordert het niet zo vlot. Dus toen een collega voorstelde om onszelf met een klein groepje een midweek op te sluiten om te schrijven in een huisje met zo min mogelijk afleiding, was ik helemaal voor.

Het werd een groepje van vier in een huisje in Doornspijk. Allemaal met ons eigen onderzoek en ons eigen schrijfdoel voor de week. Elke ochtend werd er hardgelopen en de rest van de dag werd er geconcentreerd gewerkt met het geloei van koeien op de achtergrond. De avonden waren ontspannen, want behalve zorgen voor eten hoefde er helemaal niets. Het behaalde schrijfdoel en een nieuw to do-lijstje zorgen voor een voldaan gevoel en frisse moed . Als bonus kreeg ik het bericht dat mijn eerste paper geaccepteerd is voor publicatie, dus dansde ik een dansje door de kamer, dronk er een biertje op en wacht er in Wageningen een fles champagne. Proost.

#PhDlife

Onrust

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Mon, 30 Oct 2017 00:18:14 GMT

I could move to a small town
And become a waitress
Say my name was Stacy
And I was figuring things out

Het is zo'n gevoel dat me eens in een paar jaar bekruipt. Onrust. Het gevoel dat ik iets anders wil. De neiging om iets groots te veranderen. Wijzigen van baan of woonplaats. Het was alweer een tijd geleden dat dit gevoel me bekroop en woon- en werkplek zijn ook al lang hetzelfde voor mijn doen, dus het is wel hoog tijd misschien.

Maar ik heb nog een jaar voor mijn PhD, die ik toch echt wel af ga maken. Als ik wil verhuizen wil ik ook echt ver weg en dat is dan weer niet handig zolang mijn PhD niet af is. Een andere hobby zou kunnen helpen, maar qua sport ben ik fysiek nog wel even veroordeeld tot hardlopen. Ik zou natuurlijk mijn haar kort kunnen knippen of mijn muren kunnen verven of iets dergelijks, maar daar zou ik toch alleen maar spijt van krijgen. Dus wacht ik -soort van- rustig tot dit gevoel weer weg gaat.

Soms baal ik er van dat dit gevoel zo af en toe aanwezig is, en het is me ook wel eens kwalijk genomen, maar ik heb besloten het te accepteren. Het is deel van mij. Me verzetten tegen het gevoel heeft geen zin, geen overhaaste beslissingen nemen wel. Maar dromen mag altijd..

Wat ik de laatste tijd deed (3/3)

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 20 Oct 2017 18:35:45 GMT

Het weekend na mijn operatie stapte ik in het vliegtuig richting een congres in Freiberg (Sachsen). In het kader van de efficiënte planning had ik bedacht dat ik namelijk prima kon luisteren met één functionele arm. Het dagje vrij in Freiberg ging half op aan ziekjes zijn, maar de andere helft van de dag was ruim voldoende tijd om het stadje te verkennen. Vijf dagen een appartement delen met twee collega’s, drie dagen luisteren en ruim een uur naast je poster staan die amper bekeken wordt. Vooral het eerste bleek vermoeiend. Ik liep constant op mijn tenen en trok me zoveel mogelijk terug in mijn eigen bubbel. Sommige collega’s zijn nou eenmaal niet bestemd om meer te worden dan dat. Direct na het congres pakte ik een trein naar Dresden. Nu ik er toch was, wilde ik die stad ook wel eens bekijken. Het is een interessante stad, waar de Neustadt hip en eigenlijk oud is en de Altstadt stiekem nieuwer, maar wel mooi is. Ik dronk thee in het zonnetje op terrasjes, kocht een leuk jurkje en wandelde tot mijn voeten moe waren. Met alle gemakken binnen looptafstand (in de vakantiemodus), leuke winkeltjes en mijn mogelijkheid om voor local aangezien te worden, vond ik ook deze Duitse stad aangenaam.

Wat ik de laatste tijd deed (2/3)

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 13 Oct 2017 10:49:29 GMT

In Parijs werd duidelijk hoe vermoeid ik eigenlijk was, dus nam ik na terugkomst toch een paar dagen vrij. De experimenten die af moesten kwamen af en ik liet de boel netjes achter. Ik zou tenslotte tot vier weken niet kunnen werken. Vervelend, maar ook een moment van rust. Ik trok de deur van mijn kantoor achter me dicht met gevoelens van lichte euforie, opluchting en toenemende stress. Na het eerste biertje op het bruiloftsweekend van een vriendin begon de ontspanning. De biertjes bij het kampvuur, het campingleven, de prachtige ceremonie, dansjes en drankjes lieten me in het nu leven. Zondag sloten mijn kater en ik het weekend af met de Dam tot Damloop. Vorig jaar had ik deze moeten missen door een blessure, dus hij stond nog op mijn verlanglijstje. Dat het een dag voor de operatie was, maakte het des te specialer. Ik zou tenslotte een week of zes niet kunnen hardlopen. Door wat verschuivingen was de planning was de timing weliswaar niet ideaal, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor de verandering lukte me het om me niet bezig te houden met de tijd die ik liep. Ik keek om me heen, genoot van het feestje in de straten en high-five-de ieder kind dat daar op stond te wachten. Het was zwaar maar leuk. De avond ging op aan het verschonen van mijn bed, stofzuigen, afwassen, nagels knippen. Dat zou ik tenslotte ook zo’n vier weken niet kunnen.

Niets bleek minder waar. Na twee dagen typte ik met twee handen. Na drie dagen fietste ik naar het station. Na vier dagen meldde ik me weer beter. En na twee weken liep ik de singelloop. Het was een feestje! Met slecht een klein nadeel: de beoogde rustperiode was er niet en dus loop ik nu ietwat achter de feiten aan.

Wat ik de laatste tijd deed (1/3)

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 30 Sep 2017 11:53:43 GMT

Waar ik de vorige keer mijn schouderoperatie gewoon zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben, plande ik hem dit keer zorgvuldig, maanden van tevoren en om mijn werk heen. Ik had een missie: deze set experimenten moesten voor de operatie klaar zijn. De missie startte in februari en vanaf juni werd het een sprint, waarin ik eigenlijk geen dag meer kon missen. De enige onderbreking was een congres in Parijs. Vijf dagen luisteren, 15 minuten presenteren en het al snel opgeven om te kunnen netwerken. Het congres was met 4500 aanwezigen in 13 parallelle sessies nogal gigantisch. En toch was het aantal presentaties waar ik echt iets aan had niet zo talrijk. En dus kneep ik er af en toe tussenuit om toerist te zijn. Aangezien ik de standaard attracties al wel gezien had, besloot ik die vooral te mijden. In plaats daarvan slenterde ik door Marais, per ongeluk toch langs de Notre Dame en liep ik hard door het 13e arrondissement. Om vervolgens terug te fietsen langs het Louvre en de Eiffeltoren en daar toch maar even te stoppen voor een foto. Een lunchpauze kon mooi benut worden om even naar de Fondation Louis Vuitton te gaan. Hoewel Parijs zeker niet mijn favoriete stad is, was het fijn om even in een andere omgeving te zijn. Grote zus had besloten me op te komen halen en dus wandelden we zaterdag samen door Parijs en bleken we, onderweg naar huis, zowat de hele zondag nodig te hebben voor de tuinen van Versaille. Zus heeft een neus voor bijzondere plekjes en neemt de tijd om dingen echt te bekijken. Dus ik kwam op plekken waar ik anders nooit zou zijn geweest, kreeg meer rust in mijn hoofd en keek met een open blik naar fonteinen en andere schouwspelen.

Deel 3: All or nothing

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 23 Sep 2017 13:45:38 GMT

Ik schreef al zo vaak over mijn schouder. Ik noemde het ‘The Never Ending Story’ , typte meerdere malen dat het nu echt klaar was , hoopte , wanhoopte , accepteerde, of probeerde mezelf er van te overtuigen dat ik dat deed. En hier zijn we weer. Het laatste hoofdstuk is nu echt aangebroken.

Afgelopen maandag ging ik voor de tweede keer onder het mes. De vorige keer was alles dat stuk was netjes gemaakt. Dat was nogal veel werk, wat leidde tot een vrij lange periode waarin mijn arm gefixeerd werd, wat dan weer leidde tot een grote kans dat dingen gingen verkleven. En dat gebeurde dus ook. De ‘6 tot 9 maanden herstel’ werden er 12 tot 15, om na 22 maanden te concluderen dat het zonder tweede operatie niet beter ging worden dan het op dat moment was. En dat betekende een bewegingsbeperking. In sommige bewegingen bijna niet merkbaar, in andere bewegingen miste ik zo’n 40%, met klachten in elleboog en pols en regelmatige hoofdpijn tot gevolg. Om over mogelijkheden om te sporten nog maar te zwijgen. De keuze om voor een tweede operatie te gaan was dus ook niet zo lastig, ook al is er geen optimaal resultaat gegarandeerd.

Er werd me verteld dat het herstel veel sneller zou gaan. De operatie was dit keer oppervlakkig, snel en simpel en dus zou ik binnen 1 tot 4 weken weer kunnen typen. Jaja, dacht ik. Eerst zien, dan geloven. Maar typen deed ik na twee dagen alweer. Fietsen na drie. Ik kan nu na 5 dagen al net zo veel als vorige keer na 2,5 maand. En dus is deze hele week een feestje. Dit zegt nog niets over hoeveel functie ik uiteindelijk terug krijg, maar het ongemak is nu ook niet zo groot. Voor ‘beter dan het was’ kan ik dit beetje onhandigheid nog wel aan.

Weer typ ik dat dit het laatste hoofdstuk is en ditmaal kan het bijna niet anders dan waar zijn. Hoe lang het hoofdstuk wordt weet ik niet, maar dit is het. Ik ga herstellen van de operatie, zien wat het eindpunt is en daar moet ik het mee doen. Als dat geen motivatie is om braaf mijn oefeningen te doen..

Hollen of stil staan

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Mon, 14 Aug 2017 11:38:05 GMT

Twee papers die bijna klaar zijn, experimenten die nog voor een bepaalde datum gedaan moeten zijn, een student in de afrondende fase, twee congressen met bijbehorende voorbereiding, volgende maand twee nieuwe studenten en weigeren mijn sociale leven op te geven. Slapen doe ik in het weekend wel.

Het was drie weken knallen. Je zou zeggen dat ik er aan gewend raak, aan de momenten van piekbelasting. En dat is ook wel zo; ik blijf steeds rustiger onder de druk. Maar aan de andere kant wordt het effect achteraf er nog niet minder op. Zodra de heftigste druk weg is, zijn mijn productiviteit en motivatie ook even ver te zoeken. Dan voel ik me moe en ben ik mijn ritme kwijt. Dat trekt wel weer bij, maar het duurt even. Misschien logisch, maar het is een beetje te extreem en bovendien niet handig; de experimenten lopen nog, de voorbereidingen voor een van de congressen en de nieuwe studenten moeten nog. Het enige verschil is dat ik er alleen even niet constant aan herinnerd word. De makkelijkste manier om van het vermoeide gevoel af te komen is hetzelfde stressniveau oproepen. Alles of niets. Nu inzetten graag. Het lijkt me niet de beste manier. Een middenweg vinden wel, maar dat is een stuk lastiger. Dus ik probeer mezelf weer rustig op te starten en een steady niveau te vinden. Dat lukt.

Tot het volgende piekmoment.

Adempauze

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Thu, 20 Jul 2017 09:05:46 GMT

Zus woont tegenwoordig part-time in Vlissingen. Eigenlijk al best wel een tijdje, maar ik was nog niet langs geweest en dat werd dus hoog tijd.

Het weekend begon later dan gepland, wat nogal wat stress opleverde. Maar verplicht ontspannen tijdens de drie uur durende treinreis, de fijne mensen, het uitwaaien en de gezelligheid compenseerden dat volledig. Helaas moest ik zaterdagavond alweer terug, de volgende keer blijf ik langer.

Thuiskomen

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Mon, 03 Jul 2017 20:00:55 GMT

Koningsnacht rond een uur of 2, met onze - denk ik- vierde halve liter weizener voor onze neus, wordt me verteld dat het leuk lijkt om eens met mij op vakantie te gaan. Ze gaan met een groep naar Berlijn. Of ik mee ga. Ik probeer mijn planning voor mijn geest te halen en denk te weten dat het wel past. Me ervan bewust dat ik wellicht niet meer helemaal mijn agenda voor de komende twee maanden paraat heb, hou ik nog even een slag om de arm. Vier dagen later heb ik geboekt.

Hoewel de groep bestaat uit mensen die ik de laatste jaren uit het oog heb verloren, weet ik waar ik aan toe ben. Ik weet dat het een weekend wordt waarin alles mag en niets moet. Van de stad genieten, gezellig samen een drankje doen en verder zien wie waar zin in heeft.

Zeven mensen die op dezelfde dag op vier verschillende momenten aan kwamen, op drie verschillende dagen weer weg gingen en op twee verschillende plekken sliepen. Een bij elkaar geraapt zooitje, maar wat was het fijn. Bijslapen deed ik niet, ontspannen des te meer. Vriendschappen ophalen ook. Het voelde als thuiskomen, dik 600 kilometer van huis.

De dilemma's van het leven

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Tue, 13 Jun 2017 18:51:49 GMT

Ik sta starend voor het halflege vriesvak. De Ben & Jerry’s is kennelijk hard gegaan deze week. Tussen de nieuwe smaken en het ontbreken van mijn favorieten sta ik er besluiteloos bij. Het is half 8, ik kom vanuit mijn werk, op de fiets, in de trein, en dus heb ik muziek op mijn oren. Alsnog hoor ik de opmerking achter me over hoe lekker het ijs wel niet is. Gericht naar mij. Ik verontschuldig me voor het in de weg staan, met mijn ijsdilemma. Dat blijkt echt helemaal niet de reden te zijn geweest om me aan te spreken. Het gesprek gaat verder over smaken ijs en dat je betaalt voor de kwaliteit die je krijgt. De man bespeurt stress op mijn gezicht. Waarom ik hem gerust stel dat dat waarschijnlijk meer te maken heeft met het net uit mijn werk komen dan met het dilemma van het moment. De man leert dat ik een PhD doe, waarop hij direct zegt ‘ maar als je een PhD doet, kun je toch geen stress hebben ?’ Ik denk dat de verbazing van mijn gezicht spat. Snel voegt hij er aan toe ‘ tenzij je in je laatste maand zit ’. Ik leg hem kort uit dat de stress al eerder begint. De data moet tenslotte al een stuk eerder binnen zijn, anders heb je niets om over te schrijven. Ik verzeker hem dat de collega’s een grote steun zijn in stressvolle tijden.

Ik heb een smaak gekozen en we gaan allebei onze eigen weg naar de kassa. Ik moet glimlachen. Soms nemen we een uur lang koffiepauze. We hebben acht weken aan vakantiedagen per jaar. Niemand maalt er om hoe laat we ’s ochtends binnen stappen. Eind vorige week gooiden we alle stress op tafel tijdens een spontane wat-een-week-ik-heb-bier-verdiend -borrel. Gisteren hadden we een lange autorit waarin er besproken werd wat de tactieken zijn om met de oorzaken van de stress om te gaan. Vanochtend was ik het luisterend oor en de schouder.

Het is geen baan, het is geen studie. Je hebt veel vrijheid, maar soms toch eigenlijk misschien wel helemaal niet. Het is een geweldige kans om veel te leren, maar de leerschool is vaak wel keihard. Het is moeilijk het te begrijpen als je niet zelf in de situatie zit. Twee jaar lang liep ik tussen de PhD’s en hoorde ik de verhalen uit eerste hand. Maar zelfs dan is het niet helemaal te bevatten. Zoals het nu nog niet te bevatten is, wat iemand in de laatste weken doormaakt. En dat is okay, alleen soms best lastig in de relaties met de mensen om je heen.

Voor de dichte deur

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Thu, 25 May 2017 07:19:50 GMT

Van tevoren deed ik een beetje zielig. Ik vertelde er wel eerlijk bij dat het ergens mijn eigen keuze was, maar ik oogstte het medelijden met genoegen. Ik werd vrolijk van het fietstochtje naar het station; eindelijk een keer niet bijna aangereden onderweg. Ik stuurde nog een foto van de lege treincoupé via de familie-app. Wat een heerlijke rust.

Werken op Hemelvaartsdag. 'Weekendregels zijn van toepassing.' Ik mag bijna niets doen in het lab, waardoor ik eigenlijk binnen een kwartier wel weer klaar ben hier. Maar ja, dan ben ik er toch al en kan ik er net zo goed een hele dag van maken. Ik stond makkelijk op, dus ik was vroeg en voorzag een productieve dag. Geen student die drie keer binnen komt lopen, geen kantoorgenoten, dus in mijn eigen bubbel en schrijven maar.

Weekendregels . Het gebouw opent om 9 uur. Daar zit ik dan met mijn goede gedrag. Vanaf half 9 te wachten tot de deur open gaat. Als een kind voor de deuren van een pretpark. Maar dan alweer bijna in slaap gesust door het zonnetje.

Het hele plaatje

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sun, 14 May 2017 00:23:11 GMT

Het is nogal wat de afgelopen dagen, weken, maanden misschien wel. Er gebeurt veel, zowel positief als negatief. En sommige positieve dingen spatten als zeepbellen uiteen. Ervaringen en inzichten op verschillende vlakken buitelen over elkaar heen in mijn hoofd. Puzzelstukjes vallen op zijn plaats, maar ik lijk de hoekstukjes nog te missen. Dat is misschien ook niet gek, want het kan niet allemaal tegelijk. Het geeft nu rust en onrust tegelijk, maar uiteindelijk zal het plaatje compleet worden.

Ondertussen gaan de meeste dingen gewoon door en zijn er stapjes voorwaarts. Er zijn kleine overwinningen op mijn werk, mijn hobbykamertje is eindelijk functioneel en vakantieplannen krijgen langzaam vorm. Ik kijk ook naar de dingen die ik wél bereik, wél inzichtelijk heb, en daarmee kan ik tevreden zijn.

Winter wonderland

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 25 Feb 2017 12:54:40 GMT

Een jaar geleden zocht ik een reis uit die ik wilde gaan doen. Het voordeel was dat ik tijd genoeg had om te sparen, het nadeel dat ik er zo lang op moest wachten. Maar dingen die al heel lang hoog op je verlanglijstje staan, zijn dat natuurlijk helemaal waard. Eind januari was het eindelijk zo ver. Bestemming: Pyhä, Finland. Juist, Lapland.

Het noorderlicht was het ‘thema’ van de reis , wat ingevuld werd met een foto workshop en een lezing over het fenomeen. En de vastberadenheid van de groep; twee avonden achter elkaar zaten we tot in de nacht op het bevroren meer in de achtertuin om naar de lucht te staren. Op de tweede avond kregen we een voorproefje van wat dansend noorderlicht. We bleven de rest van de avond gokken of de vlekken nou een wolk of het noorderlicht waren, waarop de camera vaak uitkomst moest bieden, aangezien die het onderscheid goed kon laten zien. De avond erna kregen we in twee delen een waar schouwspel voorgeschoteld. Begin van de avond danste het rustig door de lucht. Daarna trok het dicht, maar toen we de hoop al bijna opgegeven hadden, ging het los. In een kronkelende sliert schoot het in groen, rood, roze en paars van de ene naar de andere kant. Hoewel ons was verteld dat de Finse kinderen leren dat je stil moet zijn tijdens het noorderlicht, omdat je anders meegenomen wordt, was ons enthousiasme waarschijnlijk in de wijde omgeving te horen. De heftigste activiteit duurt niet lang, maar af en toe laaide het weer even op tot prachtige plaatjes. We sloten de avond af met pulserend wit noorderlicht, wat er minder spectaculair uit ziet, maar minstens even bijzonder is. De rest van de week was het bewolkt, maar dat maakte niets meer uit. Dit zou toch niet meer overtroffen worden vonden we. Dat werd bevestigd door de locals die ons vertelden dat deze intensiteit maar twee keer per jaar voor komt. Extreem veel geluk en intens gelukkig dus.

Naar de hemel staren was natuurlijk niet het enige wat we deden. We wandelden op sneeuwschoenen. Met zijn allen een nationaal park door naar een bevroren waterval en ik alleen een rondje op het meer. We zochten amethisten, sneeuwscooterden, voerden rendieren en aten er een aantal op, kookten een Lapse maaltijd, maakten een huskysledetocht, knuffelden puppy's, zaten in de sauna, dompelden in een ijswak en rolden in bikini door de sneeuw. We gingen een rondje langlaufen met de groep en plakten daar met zijn tweeën nog een tochtje van 16km aan vast. Het vervoer mocht er ook zijn; van rupsvoertuig en pistebully tot rendierslede.

Uiteraard was er aan het einde van de week de vraag wat het hoogtepunt was. Het noorderlicht stond bij iedereen ruim bovenaan. Maar alleen dat maakt de ervaring zeker niet compleet. De rust en ruimte, de cultuur en de mensen, de activiteiten en de leuke groep. Alles samen heeft gezorgd voor een geweldige vakantie. De foto’s en filmpjes zijn uitgewisseld, de app-groep is nog springlevend en er wordt al gesproken over een reünie. En over terug gaan natuurlijk.

Met je tentje in de sneeuw

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Thu, 19 Jan 2017 12:47:22 GMT

Januari is alweer over de helft, maar ik geniet nog na van de dagen rond oud en nieuw. Die dagen spendeerde ik namelijk wandelend, fotograferend, fikkie stokend, genietend.

Afgelopen zomer kwam ik het idee ‘winterkamperen’ weer eens tegen. Ditmaal terwijl vriendlief naast me zat. Aangezien ik daar altijd al een romantisch beeld van had – tentje in een pak sneeuw, vuurtje en een grote kop dampende thee erbij – merkte ik op dat me dat erg leuk leek. Nou heeft dit bij veel mensen het effect dat ze je heel raar aankijken of zeggen ‘ja, doen we een keer’ waarna het er nooit van komt, maar bij vriendlief niet. Het werd moeiteloos gecombineerd met een opmerking over tijdens oud en nieuw graag een keer in the middle of nowhere zijn en een paar maanden later kwam de vraag welke camping mijn voorkeur had. Ik werd alom voor gek verklaard door anderen om me heen en merkte zelf ook een paar keer voorzichtig op dat ze het na afloop maar nog een keer moesten checken hoe ik er dan over dacht.

Met uitpuilende backpacks reisden we al treinend en wandelend af naar Diffelen. Het natuurkampeerterrein daar was als winnaar uit de bus gekomen omdat je er een vuurtje mag maken bij je tent en het zowel rivierlandschap als bos heeft. Het kacheltje en de eerste zak hout stonden al voor ons klaar. We werden direct de eerste avond getrakteerd op een mooie sterrenhemel en -4⁰C. Het resulteerde in mooie foto’s, ijspegeltjes aan de binnenkant van de tent en een vrijwel slapeloze nacht. Er kwam een korte ochtendwandeling aan te pas om het gevoel in de voeten weer terug te brengen. Met deze ervaring, wat geïmproviseerde tochtstrippen en de fleece sokken die we vonden bij de buurtsuper, hadden we het we het de volgende nachten comfortabel genoeg. We riepen onszelf uit tot de bikkels van de camping, wisselden handigheidjes uit met de eigenaar en bleken onderwerp van gesprek bij de buurtbewoners.

Op oudejaarsdag aanschouwden we met een glimlach (beiden) en handen voor de oren (ik) het carbidschieten van dichtbij. Tijdens de jaarwisseling werden we wakker door het vuurwerk, gaven elkaar een kus en sliepen snel weer verder. Op nieuwjaarsdag begon het ’s avonds te sneeuwen en de volgende ochtend werd het plaatje compleet toen we bij het openritsen van de tent een witte wereld zagen. We kookten op ons houtgestookte kacheltje en we genoten alle dagen volop van de prachtige omgeving.

Voor herhaling vatbaar? Zeker! Natuurlijk, de dagen zijn kort en het is soms even koud, maar dat is het zeker waard. De rust, de winterse schoonheid en het gevoel van back to basic dat sterker is wanneer je vuur moet maken om je warm te houden zijn heerlijk. Wel investeren we voor een volgende keer in goede slaapzakken zodat we het warm hebben én lekker tegen elkaar aan kunnen kruipen. Wel zo gezellig.

Zoals het gaat

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 12 Nov 2016 11:40:09 GMT

Over het algemeen schrijven mensen meer als ze niet lekker in hun vel zitten, heb ik begrepen. Liedjes, dagboeken, wat dan ook. Dit is voor mij niet anders. Maar wel voor mijn blog. Waar ik vroeger mijn (vorige, vrij onvindbare) blog gebruikte om mijn hart te luchten, ben ik me nu een stuk beter bewust van de mensen die mee lezen of dit zouden kunnen doen. Dus is het, ondanks mijn voornemen om wekelijks te bloggen, af en toe even stil hier.

Mijn to do-lijst en mijn hoofd lopen over. Mijn motivatie, doel, richting, zelfvertrouwen zijn even kwijt.

Ze raken wel weer leger en ze komen wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Daar heb ik nu even niets aan, maar het is nou eenmaal zo. Het enige wat ik kan doen is proberen dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen.

En tot die tijd zijn er goede vriendinnen, geweldige concerten en de grote liefde. En dat is heel veel waard.

Een frisse neus

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 29 Oct 2016 09:21:30 GMT

Er is nogal wat gaande de laatste tijd. Met als gevolg volle hoofden die nodig leeg gemaakt moesten, behoefte aan buiten en echt samen zijn. Gelukkig was er een nog niet ingevulde week vrij. Dus pakten we de tent in en hezen onze backpacks op. Gestuurd door de beschikbaarheid van campings eind oktober, kwamen we terecht op de Veluwe. We zochten drie natuurcampings uit, kochten stafkaarten en stippelden zelf onze route uit. Nunspeet – Drie – Kootwijk – Apeldoorn. Ruim 70 kilometer in 3,5 dag. Door zon, regen en donker. Met één koude nacht doordat we de tactiek nog niet helemaal door hadden. Met een ontmoeting met een ree en een bijna ontmoeting met een wild zwijn dat ons twee kilometer om deed lopen.

Het was heerlijk. De hoofden zijn weer een stukje leger en wij weer een stukje dichter bij elkaar.

De halve

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sun, 23 Oct 2016 19:04:48 GMT

18 oktober 2015 . Voor het eerst in vijf maanden kon ik weer hardlopen. Aangezien het zo'n beetje de enige sport was die ik op dat moment uit kon voeren, liep ik veel. Het ging makkelijk. Waar ik in oktober mensen die een halve marathon liepen voor gek verklaarde, schreef ik me eind april in voor precies dat. Ik werd overgehaald door een vriendin die ook ging, de tijd die ik nog had om me voor te bereiden en de finish in het Olympisch stadion. Ik liep met gemak 10 mijl binnen anderhalf uur en met nog een half jaar te gaan had ik tijd zat om ziek te worden, of een blessure te krijgen, of... In de praktijk werd ik ziek én kreeg ik een blessure, én een tweede, én kwam er nog het een en ander tussendoor. De laatste twee maanden liep ik bijna niet. Ik stelde mijn doel voor de halve marathon bij van 1:55 tot 'binnen 2 uur'.

16 oktober 2016 . Mijn hartslag is voor de start al 140. Ik weet nog niet zo goed of ik dit wel kan en dat zorgt voor spanning. Ik baal dat ik geen plastic flesje heb zodat ik tot het laatste moment wat kan drinken. De eerste meters voel ik alle blessures van de afgelopen maanden. Na drie kilometer snak ik naar water. Dat krijg ik twee kilometer verder en vanaf dat moment gaat het prima. Tot de 16 kilometer. Onder een weg door en meteen een brug over, dat hakt er flink in. De laatste kilometers zijn zwaar. Alleen nog even het Vondelpark door en dan ben ik er bijna. Meer en meer mensen om me heen wandelen, wat bij mij binnen komt als 'het zou geen schande zijn'. Maar ik ben al zo ver en overtuig mezelf dat die laatste vijf kilometer er ook nog best bij kunnen. Het park lijkt eindeloos, maar ook vol mensen en dus motivatie. Bij binnenkomst in het stadion begint het te dagen dat ik het daadwerkelijk ga halen. Ik trek nog even een eindsprintje op mijn allerlaatste kracht en kom met een dikke glimlach de finish over.

1:59:49 . Gehaald! Trots! Ik vind het nog steeds een beetje onwerkelijk dat het me met deze voorbereiding gelukt is. Mijn spierpijn viel mee; het meeste last had ik van mijn rug. Mijn uitdrogingsverschijnselen vielen me zwaarder; ik heb het te weinig vocht vooraf niet op tijd kunnen compenseren. Dat was een harde les.

19 maart 2017. Het doel van de halve marathon is gehaald, maar het doel van 1:55 staat nog. Ik weet dat het haalbaar is en dat wil ik graag bewijzen. Volgend jaar in Utrecht.

Een gemis

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 15 Oct 2016 18:44:19 GMT

Hier had al lang een blogpost moeten staan. Hoewel, er moet niets. Ik had het graag gewild, maar het lukte niet. Op de momenten dat ik het kon verwoorden, vond ik de gelegenheid niet. Toen ik de tijd wel had, kon ik het niet op papier krijgen. Nu alsnog.

Vragen des levens

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 16 Sep 2016 17:07:13 GMT

'Hohoho, wat hoor ik daar? Tot 1 oktober ben jij helemaal niemand. Je bent helemaal niets hoor je.'
' Feuten ' in het echt. Luid en duidelijk. Om 04.00u op donderdag ochtend.

Terwijl mijn hoofd deze week vol zit met vragen over leven en dood en hoe er voor iemand te zijn, gaat het leven buiten mijn directe cirkel door alsof er niets aan de hand is. Iets verderop werd er vergaderd en geklaagd, en ongetwijfeld ook plezier gemaakt en gehouden van. In de fysiek nabije cirkel werd er weggebracht met de bakfiets en de grond in gestampt op basis van studiejaar, terwijl een paar huizen verderop het leven ineens stil stond.

Mag volgende week gewoon even saai?

Een beetje zelfvertrouwen

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Sat, 10 Sep 2016 12:08:09 GMT

Zelfvertrouwen is niet mijn voornaamste eigenschap. Dat kan nog wel eens lastig zijn wanneer je een PhD doet. Je wordt geacht standpunten in te nemen en die ook te kunnen verdedigen, met nieuwe ideeën te komen en het helpt als je deze kunt brengen alsof het de doorbraak van de eeuw gaat zijn. Daarnaast is het een constant proces van leren en dus feedback krijgen in een toch wel hiërarchische structuur. Je zelfvertrouwen heeft het wel eens zwaar.

Wanneer je begint aan je onderzoek, begin je vanaf nul. Je begeleider weet een stuk meer dan jij over het onderwerp en dat is logisch. Ergens in de vier jaar dat je bezig bent hoort dat te veranderen. Jij wordt de expert.

Vorige week realiseerde ik me dat ik op bepaalde punten andere kennis heb dan mijn begeleider. Langzaam maar zeker word ik een expert in mijn kleine specifieke vakgebiedje. Logisch na twee jaar, maar dat doet er niet toe. Wat er wel toe doet is het gevoel: zelfvertrouwen. Ik heb wat te melden, wat in te brengen in vergaderingen in een grotere groep. Het gat in de hiërarchie wordt kleiner. Ik weet beter waar ik over praat, voel me meer op mijn gemak en pak dingen dus ook makkelijker op. Het werken wordt er (nog) leuker van.

Ik heb nog genoeg te leren en een eindeloze to-do lijst om dat mee te realiseren, maar ik ben alvast een beetje trots op mezelf.

‘Wanneer jij ergens je zinnen op zet, zet je door’

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Wed, 31 Aug 2016 21:03:25 GMT

Een compliment van een goede vriend begin dit jaar. Ik vroeg me hard op af of dit wel altijd een positieve eigenschap was. Wel zag ik in dat hij ergens gelijk had. In dit geval ging het over een vakantie die een jaar later plaats zou vinden en die ik ondertussen al voorbereid en geboekt heb. Ook het kiezen van mijn studies ging makkelijk; ik bladerde door de mogelijkheden, had een paar favorieten, liet het even bezinken en koos binnen een week welke het zou moeten worden. In vier VWO. En later in het derde jaar van mijn HBO weer. Het gaat me makkelijk af of grote keuzes te maken. Twijfelen doe ik daarna niet meer aan. Als het niet zo’n goede keuze blijkt te zijn, pas ik mijn plan aan en kies ik de volgende stap. Op dezelfde manier.

Toch heb ik moeite met kiezen. Bij de kleine dingen, die er eigenlijk niet zo heel veel toe doen voor mijn levensloop. Ik roep al jaren met een glimlach dat ik ‘gewoon heel veel dingen leuk vind’ en daar is niets aan gelogen. Maar ik begin die eigenschap van mezelf minder leuk te vinden. Want als je veel dingen leuk vind en dus ook veel regelmatig wil doen, kan het nog wel eens een lastige planning worden.

Afgelopen jaar waren er natuurlijk veel dingen die ik tijdelijk niet kon doen. Daarbij kwam een moment waarop ik ineens veel meer vrije tijd kreeg en die wilde vullen met dingen om mezelf te ontplooien. Allemaal nieuwe hobby’s dus, maar ondertussen kan ik ook weer sporten. Al weken zie ik aankomen dat op maandag yoga en naailes, op dinsdag volleybal, op woensdag zangles en op vrijdag volleybalwedstrijden wellicht een beetje veel is. Helemaal omdat ik in mijn weekenden graag leuke dingen doe, ik mijn vriendschappen wil onderhouden en ik er eigenlijk ook heel erg van hou om een avond met Netflix en liters thee (of ijs) door te brengen. Oh, en er moet getraind worden voor een halve marathon.

Het plan was om aan te kijken hoe het zou gaan in de eerste weken dat alles weer begonnen was, maar het is nu al duidelijk. Het kan best allemaal, maar ik ben me er van bewust dat als ik dit allemaal wil doen, ik niets écht goed doe. Wetend dat je na je yogales meteen door moet, helpt niet bij het leegmaken van je hoofd. Aan naailes heb je meer als je thuis verder gaat met wat je in de les geleerd hebt. Zangles werkt alleen als je thuis oefent en sporten gaat niet zo lekker als je moe bent door je volle agenda.

En zo ben ik dus jaloers op mensen die echt een passie hebben. Waarvoor een ding echt vele malen leuker is dan al het andere. Wat lijkt het me heerlijk om zo’n focus te hebben.

Ik zal de komende weken keuzes moeten maken. Ik wil écht gaan voor de dingen die ik doe en daarnaast ruimte hebben in mijn agenda en hoofd om dingen te laten ontstaan. Wellicht vind ik dan dat beetje creativiteit dat ik had weer terug. Of word ik ergens écht goed in. En anders heb ik in ieder geval meer tijd voor spontane dates met vrienden. En Netflix.

Bear with me

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 26 Aug 2016 15:42:30 GMT

Zoals je ziet is het uiterlijk van mijn nieuwe blog nog niet optimaal. Ik ben nog aan het zoeken en stoeien. Ik hoop dat jullie wat geduld hebben. Ik doe mijn best het snel op orde te hebben, maar in de tussentijd stop ik natuurlijk niet met schrijven..

Alles komt goed

yvonnemos@gmail.com (Yvonne ) — Fri, 26 Aug 2016 14:59:18 GMT

Toen ik drie maanden geleden aan mijn fysio vertelde dat ik een team aan het zoeken was en dus voor ogen had om eind augustus weer te volleyballen, vond hij het nogal ambitieus van mij. Een beetje verdrietig, maar vooral vastberaden om het wel te halen stapte ik weer op de fiets naar huis. Een vastberadenheid die beter omschreven kan worden als koppig, aangezien de enige invloed die ik op het herstel heb nog steeds is dat ik het eventueel kan vertragen. Een maandje (en een vakantie met een lange toch met bepakking en twee dagen surflessen) later, zag hij toch sterke vooruitgang. Ik flapte er een 'zie je wel' uit en hij moest me gelijk geven. Hij flapte er ook een 'zie je wel' uit: met geduld komt het helemaal goed. Ik hoorde en zag de stiekeme opluchting die ik zelf ook voelde. Je kunt wel blijven zeggen dat het allemaal goed zou moeten komen, want er is geen reden dat dat niet zo zou zijn, maar naarmate er meer en meer tijd verstrijkt kun je daar toch wel eens aan gaan twijfelen. Of ik er zelf nog vertrouwen in had weet ik niet zo goed.

Deze week was mijn operatie vijftien maanden geleden en had ik mijn eerste training. Ik speelde bovenhands en viel aan zonder ook maar iets van vervelend gevoel. Serveren is nog tricky, maar dat komt ook vanzelf wel. Net als de kracht en dat laatste stukje bewegingsvrijheid van een normaal schoudergewricht.

Het was, vooral in de eerste maanden, een rollercoaster van jewelste . Het herstel zou 6 tot 9 maanden zijn. Of toch 12 tot 15 omdat de omgeving van mijn gewricht stijf was geworden. Die tijd is nu ook op. Het is niet makkelijk geweest, maar positief bekeken ik heb er wel een hoop van geleerd. Over mijn lichaam én geest en over de mensen om me heen. Ik ben er nog niet helemaal en soms baal ik daar van, maar ik volleybal weer op mijn vertrouwde aanvallende plekje en dat had ik toch al een paar keer opgegeven .